fbpx

Het patroon doorbreken

Als ik met Destiny iets probeer te doen en het lukt niet, heb ik veel mogelijkheden om dat op te lossen. Ik kan een paar stapjes teruggaan, naar de variant van de oefening die nog wél lukte, en van daaruit opnieuw gaan opbouwen. Ik kan de stapjes kleiner maken. Ik kan even iets heel anders gaan doen, en het later nog eens proberen. Ik kan de omgeving aanpassen (bijvoorbeeld op een plek dichterbij de kudde werken, als het haar spanning geeft om weg te zijn van haar vrienden). Ik kan hulp vragen als ik er alleen niet uit kom.

Al deze dingen hebben effect. Niet altijd, maar het zijn allemaal productieve manieren om te zoeken naar een oplossing. Wat níet werkt, echt nooit, is proberen haar er doorheen te duwen. Even wat extra zeuren, een beetje pushen, eisen dat ze het toch doet… dit levert zelden het gewenste resultaat op, en zelfs als ze al doet wat ik vraag merk ik heel duidelijk aan haar dat ze zich daar niet prettig bij voelt. Ik leer steeds beter hiernaar te luisteren, en te zoeken naar wat wél werkt, en niet te vervallen in afdwingen en doorduwen.

Toch is dit precies wat ik veel mensen om me heen zie doen. Ze zijn moe, maar ja, er moet nog van alles. Als je vraagt hoe het gaat zeggen dat het ‘eigenlijk niet meer lukt’, maar toch doen ze het – ze blijven overwerken, anderen helpen, de kinderen overal naartoe brengen, naar die ene verjaardag gaan… ook al kan het ‘eigenlijk’ niet, ze dwingen zichzelf. En ze krijgen het voor elkaar, puur op wilskracht… maar het voelt ellendig.

Toch is dit precies wat ik veel mensen om me heen zie doen. Ze zijn moe, maar ja, er moet nog van alles. Als je vraagt hoe het gaat zeggen dat het ‘eigenlijk niet meer lukt’, maar toch doen ze het – ze blijven overwerken, anderen helpen, de kinderen overal naartoe brengen, naar die ene verjaardag gaan… ook al kan het ‘eigenlijk’ niet, ze dwingen zichzelf. En ze krijgen het voor elkaar, puur op wilskracht… maar het voelt ellendig.

Herken je dit? Hoe zou het zijn om naar andere oplossingen te zoeken? Want die zijn er eigenlijk altijd. Er zijn altijd dingetjes die je nét anders kan doen, waardoor je jezelf een hoop ruimte en lucht geeft. Het moeilijke is dat iemand anders die oplossingen vaak niet voor je kan verzinnen – zodra mensen met tips of suggesties aankomen, schieten je hersenen soort van in een kramp omdat ze het bekende willen beschermen. Hierdoor zul je van die suggesties vooral zien waarom ze niet mogelijk zijn of niet zullen werken.

De truc is om zélf de oplossingen ineens te zien en voelen – maar dat kun je vaak niet alleen. Je zit zo vast in je huidige manier van denken en kijken, dat je daar niet zomaar uit kunt stappen. Dit is waarom coaching zo goed werkt. Niet omdat de coach een wijsheid heeft die jij niet hebt, niet omdat het een soort goeroe is die jouw pad gaat verlichten. Maar omdat ze je uitdaagt nét anders te kijken, het probleem of patroon ineens op een nieuwe manier zichtbaar maakt. Waardoor jij ineens dingen gaat zien die voorheen in je blinde vlek zaten.

Menselijke coaches zijn hier vaak al goed in, maar paarden… die zijn echt next level! Door hun gevoeligheid en oprechte reacties, maken ze snel zichtbaar in welk patroon je vastzit. Bovendien doet het simpelweg bij paarden zijn iets met je, je voelt je veilig en ontspant. Hierdoor kun je moeilijke en zware dingen beter aankijken en doorvoelen, zonder dat je erdoor overspoeld wordt. Deze combinatie, waarin je snel tot de kern komt én er een veilige ruimte is om die ook te accepteren en doorvoelen, zorgt voor de magie van het werken met paarden.

De magie ervaren?

Wil je ook ervaren wat de paarden jou te vertellen hebben? Ze laten je graag zien waar de kern van jouw patroon ligt, en hoe je daar een omslag in kunt maken.

Meer lezen over het werken met paarden? Deze boeken zijn aanraders:

Ruiter Tussen Twee Werelden (Linda Kohanov)
Hoop – vanuit het Hart van het Paard (Kathy Pike)