fbpx

Deze herinnering kwam zojuist op mijn Facebooktijdlijn voorbij. Vandaag precies drie jaar geleden, zegt Facebook. Als je deze foto ziet, denk je, good times! En deels was dat ook zo, deze foto is gemaakt tijdens een hele gave vakantie in Tsjechië. Lieve paarden, leuke mensen, goed weer en een geweldige omgeving. Ik genoot er volop van…

… en toch. Tegelijkertijd zat ik in een heel vervelende situatie op mijn werk. Ik werkte nog in het onderwijs, en de directie had aan het einde van het schooljaar erg lang gewacht om mijn contract te verlengen. Pas in de eerste week van de vakantie hoorde ik dat ik het nieuwe schooljaar drie dagen per week kon blijven werken, en daardoor kon ik geen roosterwensen meer indienen. Er was immers al een conceptrooster rond (de roostermaker had, zonder dat ik het wist, wél al drie weken eerder te horen gekregen dat hij me mocht inroosteren). Hierdoor werd de afspraak uit mijn sollicitatiegesprek, dat ik vrijdag vrij kon houden voor andere werkzaamheden, ineens overboord gegooid.

Op zich niet zó’n probleem zou je zeggen, want dan doe je die werkzaamheden toch op een ander moment? Wat echter in de knel kwam, was de opleiding tot paardencoach waarvoor ik me had ingeschreven – die had de helft van de lesdagen op vrijdag.

Ineens zag ik mijn droom voor mijn ogen uiteenvallen. De hele vakantie heb ik tevergeefs geprobeerd iemand van school te pakken te krijgen, maar ja, vakantie hé… dus ik kon het probleem pas na de vakantie bespreken. En nee, toen was er niks meer aan te doen, want dat conceptrooster lag inmiddels vast…

En dit was het dus. The big one. Dé keuze. Ging ik die baan aanhouden (ik had nog niet getekend voor de verlenging van mijn uitbreiding), of ging ik voor mijn droom – maar gaf ik daarbij wel mijn financiële zekerheid op? Man, wat heb ik een stress gehad. Wat heb ik gehuild, gescholden, gewenst dat het anders kon. Er moest toch een manier zijn waarop ik die baan wél kon houden én die opleiding kon doen? Uiteindelijk vonden we een tussenconstructie – ik hield alleen het vaste deel van mijn baan aan (anderhalve dag per week) en de uitbreiding die nog een jaar werd verlengd heb ik niet aangenomen. Achteraf ook niet de beste constructie, want die anderhalve dag per week heeft me veel energie gekost, maar dat is een ander verhaal…

 

 

Waar ik heel, héél trots op ben is dat ik toen toch voor mezelf heb gekozen. Het was hartstikke eng, maar ik voelde zo duidelijk dat ik de opleiding écht wilde gaan doen. Dat ik het niet nóg een jaar wilde uitstellen. Het verlangen was zo groot, dat ik bereid was de financiële onzekerheid en het teleurstellen van een flink aantal andere mensen te dragen. Was het daardoor ineens niet meer eng? Ben je gek! Ik zweette peentjes…

Helaas is het niet zo dat als je voelt dat je iets heel graag wilt en daarvoor gaat, de weg zich op magische wijze voor je opent, er dansende eenhoorns om je heen verschijnen, en de soundtrack van je leven dan alleen nog maar Mondschein Sonata is… was het maar zo’n feest. Verandering kost tijd, het gaat niet in één keer. Het is niet zo dat je een knoop doorhakt en dat alles dan spontaan op zijn plek valt. Het is een proces, en ja, het is eng, spannend, soms pijnlijk en verdrietig, soms uitdagend en frustrerend. En het gaat soms tergend langzaam… maar door stapje voor stapje de weg zelf te ontdekken, steeds een beetje bij te sturen, je nieuwsgierigheid en verlangen te volgen, kom je uiteindelijk steeds verder. Tot je drie jaar later een herinnering op je Facebook te zien krijgt, en je ineens realiseert hoe ver je gekomen bent!

**

Herken je mijn verhaal? Voel je ook dat NU het moment is om in beweging te komen? De paarden en ik helpen je heel graag op weg! Ik had dit niet gekund zonder ondersteuning en begeleiding, en ook jij hoeft het niet alleen te doen.

Meer lezen?

Het boek Van Klacht naar Kans van Juriaan Galavazi is een aanrader. De schrijver legt op een duidelijke en toegankelijke manier uit waarom veranderen zo eng is, maar ook wat de gevolgen zijn als je níet luistert naar de impulsen van je hart en lijf.