fbpx Spring naar inhoud

Blog

Je hebt besloten dat het nu echt gaat gebeuren. Je wilt onderzoeken wat je nu echt met je leven wilt, bent het zat dat mensen over je heen lopen, je wilt je niet meer zo moe voelen, het moet nu echt anders! Dus je gunt jezelf een coachtraject.

Maar dan... dan moet je kiezen. Bij wie ga je dit doen? Er zijn er zoveel, wat is nou de beste voor jou? Dit is niet automatisch degene die het dichtst bij woont of het goedkoopst is. Ik help je graag een beetje met deze keuze door te vertellen met welke factoren ik zelf destijds rekening heb gehouden in mijn keuze voor een bepaalde coach.

☘️ Welke manier van werken past bij jou? Er is creatieve therapie, wandelcoaching, paardencoaching, PMT, stemcoaching, lichaamsgericht werk, en nog zoveel meer! Ik houd zelf erg veel van de natuur én van paarden, dus ik heb gekozen voor een paardencoach die in de natuur werk. Er zijn ook paardencoaches die op een comfortabele locatie werken, waar je lekker droog in een binnenbak kan staan.. en dat kan voor sommige mensen heel fijn zijn. Maar ik wilde buiten aan het werk!

🐴 Wat zijn belangrijke waarden voor jou? Ik hecht enorm veel waarde aan paardenwelzijn, en wilde dus een coach die echt goed voor haar paarden zorgt. Voor mij geen manegepaarden die de rest van de week geslagen en opgesloten worden, dat druist in tegen alles waar ik voor sta. Check bij jezelf welke waarden voor jou belangrijk zijn, en zorg dat jouw coach daar bij past. Als je bijvoorbeeld gelovig bent, kan het heel fijn zijn om een coach te hebben die dit met je deelt. Maar voor sommige mensen zijn ook dingen als politieke voorkeur, financiële afhankelijkheid, milieubewustzijn, etc van belang. Hierin is geen goed of fout, het gaat erom dat jíj kiest wat bij jou past - natuurlijk hoef je het niet overal hetzelfde over te denken of vinden, maar iemand die ingaat tegen jouw meest essentiële waarden zal waarschijnlijk niet de meest effectieve coach voor jou zijn.

👩‍❤️‍👩 Met welk soort mensen heb je een klik? Houd je van hele rustige mensen, of mag er wel wat dynamiek in jullie gesprekken zitten? Ben je graag serieus bezig of wil je ook kunnen lachen tijdens de sessies? Het is heel belangrijk dat je je veilig voelt bij degene waar je mee gaat werken. Je zult namelijk best wel uitgedaagd worden... je gaat dingen aankijken die pijnlijk of moeilijk zijn, en het helpt hierbij enorm als je je gesteund en geaccepteerd voelt door je coach. Het hoeft echt niet altijd leuk en gezellig te zijn, maar basisveiligheid is echt heel belangrijk.

🧐 Welke expertise heeft jouw coach nodig? Op een bepaald niveau kunnen de meeste coaches 'alles' wel aan, maar als je echt diep in complexe problemen wilt duiken, wil je waarschijnlijk iemand die echt veel kennis en ervaring heeft op 'jouw' gebied. Als je bijvoorbeeld PTSS hebt, is het belangrijk om te kiezen voor iemand die veel kennis heeft over veilig werken met trauma. Ben je herstellende van kanker, dan kan het enorm troostend zijn om aan de slag te gaan met iemand die zich daarin specialiseert. De grens tussen coaching en therapie is dun, en het is aan jou om zuinig met jezelf te zijn op dit gebied.

Heb je hier vragen over? Zoek je een coach, maar zie je door de bomen het bos niet meer? Voel je vrij om contact met je op te nemen, wellicht kan ik je in contact brengen met net die ene persoon waar jij op dit moment mee wilt gaan werken!

Mail naar info@moniquedorst.nl of app/bel me op 06 44 846 822. Ik luister graag naar je en denk met je mee wie jou op dit moment het beste kan helpen. Ook als ik dat niet zelf ben!

De afgelopen dagen zie ik regelmatig een column over zelfzorg voorbij komen. Eentje waarin uitgelegd wordt dat zelfzorg niet mogelijk is als je het zwaar hebt. Dat het dan een extra taak is, en dat mensen om je heen dit zouden moeten overnemen.

Voor jezelf zorgen is volgens mij geen extra taak. Juist niet. Het is even afstand nemen van de hectiek van alle dag, een moment voor jezelf nemen om echt tot rust te komen. Eventjes ontspannen. Dat hoeft echt niet persé een dag naar de sauna te zijn (daar heeft nou eenmaal niet iedereen het geld en de tijd voor) en al helemaal geen vakantie op Bali. Het kan ook gewoon dat moment zijn dat je even op de pauzeknop duwt. Die kop thee die je rustig opdrinkt, de vijf minuten dat je even met gesloten ogen bewust ademhaalt. Dat lost al je problemen niet op, maar biedt wel een klein beetje verlichting.

Het lastige van verwachten dat anderen voor jou gaan zorgen, is dat je de 'extra taak' dan bij hen neerlegt. De schrijfster van de column had behoefte aan iemand die voor haar boodschappen ging halen, of een maaltijd voor haar kookte. Dat snap ik, daar hebben we volgens mij allemaal wel behoefte aan als we in een rottige periode zitten. Maar je vrienden hebben hier waarschijnlijk ook gewoon geen tijd en ruimte voor - wanneer ben jij zelf spontaan bij iemand de badkamer gaan poetsen omdat je zag dat zij het zwaar had? Ik geef eerlijk toe dat ik dat nog nooit gedaan heb... 😉

Het grootste probleem met deze verwachting voor je vrienden is dat je iets bij hen neerlegt wat van jou is. Het grootste probleem voor jezelf, is dat je teleurgesteld gaat worden als je dit verwacht. Want het gaat gewoon niet gebeuren (in elk geval niet structureel). En dat levert frustratie en verdriet op, dus met deze verwachting belast je niet alleen je vrienden maar vooral ook jezelf.

Wat kan je dan wel doen als het allemaal teveel wordt? Er is geen magische oplossing die zorgt dat alles ineens beter wordt, maar je kan wel kleine dingen doen die je een heel klein beetje verlichting geven. Praat met iemand die echt kan luisteren (adviezen hoef je op zo'n moment vaak niet), en creëer kleine momentjes van rust in je dag. Dit kan je bijvoorbeeld doen door in een dankbaarheidsdagboek te schrijven, vijf minuutjes te mediteren, mee te zingen met je lievelingsnummer, even bewust je kat of hond te aaien, of een half uurtje de natuur in te gaan. Voel waar jij behoefte aan hebt.

En misschien wel het allerbelangrijkste: realiseer je dat elk leven dit soort periodes kent, en dat ze voorbij gaan. Als dat niet gebeurt, zoek dan hulp - als je het al jaren te druk hebt, zoek dan iemand die je kan helpen orde in die chaos te scheppen. Als je je maandenlang verdrietig voelt, zoek dan een professional die je kan helpen hiermee om te gaan en er doorheen te groeien. Je hoeft niet alles alleen te doen, echt niet - maar je eraan ergeren dat je netwerk je niet spontaan komt redden is niet de oplossing. Als dat wel gebeurt is het mooi meegenomen, maar erop rekenen is niet verstandig. Uiteindelijk is het jóuw leven en zul jij een manier moeten vinden om ermee om te gaan. Hoe moeilijk dat soms ook is - de enige die écht dingen kan veranderen ben je meestal zelf.

Je kent het wel… je ploft na een drukke dag op de bank en kijkt uit naar een avondje lekker ontspannen. Misschien zet je een filmpje op of pak je er een boek bij, of je gaat lekker zitten handwerken met een mooi muziekje op de achtergrond. Om er na tien minuten achter te komen dat je je eigenlijk niet zo lekker voelt… je bent niet echt verdrietig, maar je voelt je een beetje sip. Of je gaat juist erg zitten piekeren en het lukt je niet je aandacht in het hier en nu te brengen.

We hebben allemaal dit soort momenten. Het is ook geen ramp om je even wat minder te voelen, maar als je merkt dat je hier langere tijd in blijft hangen is het fijn als je weet wat je kunt doen om weer wat beweging te krijgen in je vastzittende emoties of je in cirkeltjes draaiende brein.

Op zulke momenten is het fijn om EHBS te kunnen toepassen: Eerste Hulp bij Stress (of Spanning, Sores of Shit, natuurlijk). Hoewel het erg persoonlijk is wat wel of niet werkt, zijn er een aantal dingen die eigenlijk altijd het proberen waard zijn. Deze drie tools horen in je noodkit:

1. Beweeg!

Ik schreef er al eerder over, bewegen is goed voor je. De romeinen wisten het al, ‘mens sana in corpore sano’ (een gezonde geest in een gezond lichaam). Alleen juist als je als een plasje ellende op de bank ligt, is bewegen zo ontzettend moeilijk. Je komt al bijna niet tot het doen van de afwas, laat staan dat je eens lekker gaat beulen in de gym.

Wat mij altijd helpt, is het klein maken. Als ik stress heb, voel ik dat altijd op bepaalde plaatsen in mijn lichaam. Ik zal niet de enige zijn die haar schouders/nek onbewust aanspant en daar dus flink verkrampt, maar ook in mijn onderrug en heupen houd ik veel spanning vast. ‘Even’ een uurtje yoga doen zit er niet in als ik me rottig voel, maar wat eigenlijk altijd lukt is hele kleine, minimale bewegingen in het gebied dat vastzit. Gewoon een beetje op een matje gaan liggen en op en neer rollen, of je schouders een beetje losdraaien. Doordat je hiermee lichamelijk spanning loslaat, voel je vaak ook verlichting in je emoties. Probeer het maar eens!

Tip: Zet mooie muziek op en ga ergens staan waar je kunt bewegen. Sluit je ogen, en voel waar spanning in je lijf zit. Beweeg dit gebied zachtjes op en naar. Ga níet zitten trekken en duwen om de spanning eruit te werken! Blijf goed voelen wat er gebeurt, en beweeg vanuit zachtheid – ook als dit betekent dat je maar bewegingen van enkele millimeters kunt maken. Je zult voelen dat er langzaamaan meer ruimte ontstaat.

2. Schrijf!

Schrijven dwingt je om overzicht te creëren in de brei in je hoofd. Je kan het op twee manieren doen: ga gewoon zitten en begin neer te pennen wat je dwarszit, of werk via een vaste structuur. Toen ik me een paar jaar geleden echt beroerd voelde (depressie met angstaanvallen), hielp het om alles gewoon van me af te schrijven. Als ik het dan nog eens doorlas, was het ineens een stuk duidelijker hoe vreemd mijn gedachtenkronkels eigenlijk waren. Hierdoor voelde ik eigenlijk altijd een beetje extra lucht.

Nu het beter met me gaat, pak ik kleine dipjes aan met gestructureerde opdrachten. Mijn lievelingsoefening is een lijst maken met positieve dingen; dit is mijn eigen variant op het bekende Dankbaarheidsdagboek. Ik merkte dat ik soms erg geforceerd op zoek was naar dingen om dankbaar voor te zijn, of ze wel kon benoemen maar op dát moment de dankbaarheid niet voelde. Dus ben ik dit gaan aanvullen met andere positieve dingen. Wat ik hier heel fijn aan vind, is dat er hiermee ook aandacht mag zijn voor de acties die ik die week heb ondernomen, ook als ze niet resultaat opleverden waar ik op had gehoopt.

Tip: Ga zitten en schrijf je antwoord op de volgende vragen op.

  • Wat heb je vandaag gedaan ook al was het moeilijk?
  • Wat heb je deze week goed gedaan?
  • Waar ben je trots op?
  • Wat is er deze week goed gegaan?
    Waar ben je dankbaar voor?

3. Leer!

Als je net als ik bent, is het in tijden van stress en spanning onwijs moeilijk om je hoofd ergens bij te houden. Of je nu je favoriete serie opzet op Netflix of dat mooie boek erbij pakt, na een paar minuten merk je al dat je met je gedachten heel ergens anders zit (diep in je problemen, waarschijnlijk). De ontspanning die je zo hard nodig hebt, lijkt onbereikbaar…

Door je hoofd iets meer uitdaging aan te bieden, wordt het moeilijker voor je gedachten om alle kanten op te schieten. Voor sommige mensen werkt het goed om te mediteren of op je ademhaling te letten, maar als je net als ik een brein hebt dat dan aan het multitasken slaat, kan het soms beter helpen om je brein actief aan het werk te zetten. Niet alleen richt je daarmee je gedachten op iets anders dan je problemen, leren maakt je brein ook nog eens flexibeler en biedt hiermee mooie mogelijkheden voor de toekomst.

Tip: Ga aan tafel zitten en pak schrijfmateriaal. Open een informatief boek of zet een documentaire op over een onderwerp waar je meer vanaf wilt weten. Maak aantekeningen, en vat achteraf het hoofdstuk of de documentaire hardop samen. Kies uiteraard wel een onderwerp dat je interesseert, anders maak je het jezelf wel heel erg moeilijk…

Lastig?

Vind je het lastig om op een rotmoment toch in actie te komen? Heb je eerder de neiging om je gevoel te verdoven door te gaan snaaien of alcohol te drinken? Weet dan dat je niet de enige bent. Dit is absoluut geen schande; sterker nog, je kan bijna niet anders in onze maatschappij. Er is je waarschijnlijk nooit geleerd hoe je op een constructieve manier kunt reageren op dit soort momenten.

Voel je dat het tijd is om het anders te gaan doen, maar kom je er in je eentje niet uit? Neem dan gerust contact op. Ik heb deze maand een hele mooie aanbieding, jouw eerste sessie kost nu slechts 45 in plaats van 90 euro. Hiermee krijg je al een duidelijk inzicht in de oorzaak van jouw stress én krijg je ideeën wat je eraan kunt doen. Je gaat naar huis met een duidelijk actieplan en kunt direct aan de slag om jouw stress te tacklen!

Ja, dit wil ik!

Vul het formulier in om je vraag te stellen of direct een afspraak te maken. Eerst wat meer lezen? Kijk dan hier.

Afbeeldingen: Free-Photos , Лариса Мозговая en Pezibear via Pixabay

Ik moet wat bekennen. Ik heb weinig doorzettingsvermogen en ook niet heel erg veel wilskracht. Dit heeft een heleboel redenen, die ik je hier zal besparen... ik wil het vooral even hebben over het gevolg. Dit gebrek aan deze prachtige kwaliteiten betekent namelijk dat het voor mij ontzettend moelijk is om gedragsveranderingen door te voeren. Ik heb wel eens ergens gelezen dat nieuw gedrag na drie weken een patroon wordt, en dan automatisch gaat en steeds minder moeite kost. Helaas duurt dat bij mij wat langer... drie maanden, of drie jaar ofzo. En tot het een patroon wordt, moet ik het op wilskracht doen - en dát is nou net waar ik niet zo goed in ben.

Omdat ik, net als iedereen, toch af en toe wel eens iets wil verbeteren aan mezelf (beetje minder drinken, wat meer fruit en wat minder pizza eten, minder schermtijd, dat soort grappen), is dit best lastig. Maar wie niet sterk is, moet slim zijn! Ik ben dus op zoek gegaan naar andere manieren om mijn gedrag te beïnvloeden dan puur door wilskracht en discipline. En daar komt die ijsberg uit de titel om de hoek kijken.

Het plaatje hierboven is gebaseerd op het werk van de Amerikaanse psycholoog David McClelland. Hij vertelde dat gedrag slechts het puntje van de ijsberg is: het is het enige zichtbare stukje. Hoewel het er al  best groot en overweldigend uitziet, is het echter maar een klein deel van het geheel. Onder water zit nog zóveel meer... daar zitten je overtuigingen, onbewuste patronen die je hebt meegekregen van de mensen om je heen, en afweermechanismes - maar ook je talenten, kwaliteiten en kracht. Door te werken aan het stuk dat onder water zit, beïnvloed je automatisch ook datgene wat je aan de buitenkant ziet.

Goed nieuws voor mensen zoals ik! Als de gedragsverandering niet vanuit buiten af te dwingen is door wilskracht en discipline, is er dus een alternatief: duik onder water, kijk wat daar zit, werk daarmee - en je zult zien dat je gedrag automatisch volgt.

Wat kun je hier mee?

Als je dit weet, kun je effectiever aan de slag om te groeien als mens en ondernemer. Door te onderzoeken wat er ten grondslag ligt aan bepaald gedrag, en dat aan te pakken, krijg je vaak een stuk sneller resultaat dan wanneer je puur probeert ander gedrag te vertonen. En het is ook nog eens een stuk sneller en makkelijker.

Het kijken naar - en veranderen van - de onderliggende oorzaken van je gedrag is bijvoorbeeld effectief als:
* ... je graag actiever op zoek zou willen naar nieuwe lesklanten of behandelpaarden, maar het niet lukt om in actie te komen.
* ... je onzeker blijft over je eigen kwaliteiten, ook al heb je meerdere opleidingen gedaan en echt al meer dan voldoende kennis.
* ... je weet dat je meer klanten zou kunnen krijgen als je actief gaat netwerken, maar dat stiekem toch wel eng en lastig vindt.
* ... je maar niet echt opgestart komt met je bedrijf, omdat je blijft hangen op allerlei externe factoren - waavan je diep van binnen zelf ook wel weet dat het eigenlijk excuses zijn.
* ... je weet dat je tarief te laag is, maar je de bibbers krijgt als je er nog maar aan dénkt om het te verhogen.

Ben jij bewust van wat er onder water allemaal speelt bij jou? Zoniet, kijk er dan eens naar en zoek naar een manier om er wat aan te veranderen. Het zal je verbazen wat het je brengt!

‘Ik kan er nog geen geld voor vragen – mijn opleiding is nog niet af.’
‘Ik kan er niet meer dan 30 euro voor vragen – ik begin nog maar net.’
‘Ik kan niet meer dan 35 euro vragen want dan prijs ik mezelf uit de markt.’
‘Ik moet 24/7 beschikbaar zijn voor mijn klanten, anders gaan ze naar een ander.’
‘Als ik die ene klant niet tevreden houd, gaat dat als een lopend vuurtje en komt er niemand meer.’

Zomaar even een voorbeeld van dingen die mensen tegen zichzelf (en tegen mij 😉) zeggen. Op het moment dat dit wordt uitgesproken, wordt het benoemd als een feit: dit is nou eenmaal zo, dit is de realiteit. Punt. Klaar. Niks aan te veranderen, we moeten er maar mee dealen. In de paarden is nou eenmaal geen geld te verdienen, als zzper heb je het simpelweg altijd zwaar, en daar heb je zelf voor gekozen dus je moet niet klagen maar dragen.

Surprise: dat is dus niet zo. Dit zijn geen feiten, dit zijn overtuigingen. Dit is niet de waarheid, dit is wat jij tegen jezelf zegt. Hoezo kun jij geen geld ervoor vragen als je opleiding niet af is? Komt de politie dan langs en schieten ze je neer? Weet je wie er geld vragen zonder dat hun opleiding af is? Parelli, Roberts en Hempfling… en die doen het toch heel aardig.

Oma

Als je een achtergrond in de hulpverlening hebt, ken je het idee wel dat je ‘oma’ moet thuislaten. Dit werd er bij mij echt in gehamerd; in begeleidingsgesprekken moet je je niet laten sturen door Oordelen, Meningen en Aannames. Ik zou ervoor willen pleiten oma niet alleen weg te houden uit gesprekken met anderen, maar haar ook de kop in te drukken als ze opduikt in de interne dialoog die je met jezelf voert. Want dat oordeel (ik ben niet goed genoeg tot ik mijn opleiding af heb), die mening (40 euro is echt belachelijk veel geld voor een uurtje les) en die aanname (mijn klanten gaan afhaken als ik niet direct op hun appjes antwoord) zijn totaal niet helpend.

Dit klinkt vrij logisch, maar vergt wel wat oefening en vaak ook hulp. De dingen die jij jezelf vertelt zitten namelijk behoorlijk ingesleten in je brein. Ze zitten er zelfs zo diep in, dat je ze vaak niet eens herkent als een oordeel of aanname. Je ziet ze aan voor feiten, en er is een flinke shift nodig om ze te kunnen herkennen voor wat ze zijn: belemmerende overtuigingen. Als je ze dan eenmaal herkent, is het ook nog eens verrekte lastig om ze om te buigen naar een nieuwe manier van denken en voelen.

Dieper graven

Dit komt omdat een overtuiging dieper gaat dan alleen die ene uitspraak. De overtuigingen die ik hierboven noem, zijn als het ware het topje van de ijsberg. Als je dieper gaat kijken zie je dat er vaak een overtuiging ónder zit, die niet zozeer gaat over de kwaliteit van je werk maar over jouw waarde als persoon. Denk bijvoorbeeld aan ‘ik ben alleen waardevol als ik alles perfect doe’ of ‘ik moet iedereen helpen, anders ben ik niet goed genoeg’.


Als je deze diepere laag kunt aanpakken, gaat dat je enorm helpen. Als jij oprecht gaat geloven en voelen dat je waardevol en goed bent (ook al is er een klant ontevreden, ook al laat je iemand twee dagen wachten op een reactie, ook al vinden mensen wat van je, ook al heeft je collega drie keer zoveel klanten), dan gaat alles een stuk makkelijker. Dan is het niet meer zo eng om te vertellen wat je doet, daar geld voor te vragen, of klanten die niet bij je passen door te verwijzen naar een collega.

Train your brain

Het is belangrijk je te realiseren dat overtuigingen niet in één dag zijn ontstaan, en dus ook niet in één dag om te buigen zijn. Jouw interne grammofoonplaat vertelt je al twintig of dertig jaar dat ‘je hard moet werken om een goed mens te zijn’ of dat ‘geluk van korte duur is’. Dat ga je niet in één dag ombuigen, en ook niet in één maand. Hiervoor is het nodig dat je je nieuwe overtuiging blijft herhalen. Bovendien moet je de nieuwe overtuiging niet alleen tegen jezelf zeggen, maar ook echt voelen en geloven – en dat is vaak nog best lastig.

Ik raad mensen altijd aan een soort ‘stappenplan’ te maken om hun overtuiging om te buigen. Je begint met waar je nu staat en bepaalt wat je graag zou willen voelen. Vervolgens maak je tussenstapjes om van punt A naar punt B te komen. Je schrijft eigenlijk een soort trainingsplan voor je hersenen, en komt op die manier stapje voor stapje dichterbij je doel. Dit combineer je met de kracht van herhaling (bijvoorbeeld door elke avond je nieuwe overtuiging een aantal keer op te schrijven), visuele reminders (briefjes in huis, in je portemonnee, enz) en als het nodig is vraag je er hulp bij.

Wat levert dat op?

Met de juiste mindset wordt alles makkelijker. Ik ben niet iemand die erin gelooft dat je elke dag drie uur moet gaan zitten visualiseren en dat alles dan vanzelf jouw kant op komt. Resultaten zijn niet alleen afhankelijk van je gedachten, maar vooral ook van je acties. Ik ben er echter wel van overtuigd dat alles met de juiste mindset beter gaat. Met de juiste mindset kom je makkelijker tot actie, kost alles minder moeite, en heb je veel minder last van tegenslagen. Zonder de juiste mindset voelen dingen al snel ingewikkeld, zwaar, eng en lastig. Je acties worden gevormd door je emoties en gedachten, dus het loont echt om die eerst aan te pakken!

Aan de slag

Als je hiermee aan de slag wilt, doe dan op 26 oktober mee aan de workshop ‘Zichtbaar zonder zenuwen’. In de ochtend gaan we uitgebreid aan de slag met jouw mindset. We onderzoeken welke overtuigingen je hebt en hoe die je belemmeren, en ik help je deze om te buigen. In de middag gaan we vanuit deze nieuwe mindset praktisch aan de slag. Meer informatie vind je hier!

Kennen jullie het filmpje van de Moonwalking Bear? Nee? Kijk 'm hier dan maar even: Awareness Test. Echt even doen voor je verder leest!

*

*

*

*

Heb je hem al gezien?

*

*

*

Kijk em maar even!

*

*

*

Ja?

*

*

*

Goed zo. Grappig hé? Ik deel dit natuurlijk niet voor niks. Ik wil je laten zien dat je vaak ziet wat je denkt dat je zult zien. Dingen die je niet verwacht of waar je niet op let, ontsnappen makkelijk aan je aandacht.

In het dagelijks leven gebeurt dit ook, en dit kan best wat problemen opleveren. Stel dat jij ontzettend goed bent in het uitleggen van dingen. Dan vind je dit zelf waarschijnlijk helemaal niet zo bijzonder, omdat je dit altijd al goed hebt gekund en er weinig voor hoeft te doen. Of je bent heel nauwkeurig en georganiseerd. Dit vind je dan waarschijnlijk heel normaal, terwijl er mensen zijn die daar heel erg veel moeite voor moeten doen.

Op zich zou dit niet zo'n probleem zijn, maar wat wel jammer is, is dat je daardoor je eigen talenten en vaardigheden niet op waarde schat. Wat voor jou heel normaal is, is voor een ander waarschijnlijk een stuk ingewikkelder. Daarmee is jouw talent voor die ander heel erg waardevol, en zou je daar anderen dus heel goed mee kunnen helpen - en als jij iets waardevols geeft, mag je daar ook fatsoenlijk voor beloond worden.

Welk talent is jouw persoonlijke Moonwalking Bear? Wat is voor jou zo normaal dat je het niet eens meer ziet, terwijl anderen er steeds vol verbazing naar kijken? Waar ben jij echt heel erg goed in, ook al vind je dat zelf niet zo bijzonder? Dit is best lastig om te bepalen - logisch, daarom is het ook een blind vlek. Als het duidelijk en simpel was, wist je het allang.

Gelukkig kan je er wel achter komen.Een simpele oefening die ik vaak met mijn klanten doe, is de volgende: bedenk eens waar je je aan ergert bij andere mensen. En dan bedoel ik die éne eigenschap die echt het bloed onder je nagels vandaan haalt. Is dat oneerlijkheid? Traagheid? Roekeloosheid? Luiheid?

Heb je 'm? Top! Bedenk dan nu eens wat het tegenovergestelde hiervan is. Dikke kans dat dit één van jouw grootste kwaliteiten is. Als je je ergert aan oneerlijkheid, ben je zelf waarschijnlijk eerlijk en rechtvaardig. Als je traagheid stom vindt, kun je waarschijnlijk snel denken en goed improviseren. Krijg je de zenuwen van dat last-minute gedoe van je collega? Dan ben jij waarschijnlijk iemand die goed kan plannen.

Herken je je in de kwaliteit die tegenover jouw irritatiepunt staat, maar weet je nog niet zo goed wat je hier nou precies mee kan? Neem eens vrijblijvend contact op, dan kunnen we samen kijken hoe jij deze superpower beter kunt inzetten in je bedrijf. Daarmee wordt alles namelijk net wat makkelijker!

Vol enthousiasme wapper ik met de Nederlandse vlag. ‘Hier gaan we wat mee doen! Zondag is de finale van het WK voetbal, en ik ga een leuke post maken met een foto of filmpje! Hup Holland Hup!’. Ik zie het al helemaal voor me: we maken een filmpje waarin Destiny de vlag oppakt, er een stukje mee loopt of mee zwaait, ik knal er een tiental goeie hashtags onder en hey presto. Dat móet een toppertje worden op social media!

Na een minuut of tien is het gelukt. Ik ben blij met het resultaat: niet alleen laat ik zien hoe ik zelf met mijn paard werk (handig, want mijn doelgroep zijn paardvriendelijke mensen dus dan mag ik wel even pochen hoe leuk ik zelf met mijn meisje ben toch?) en showcase ik Destiny’s kunsten (want veel paarden staan bij het rúiken van zo’n vlag al aan de andere kant van de bak), maar ik haak ook nog eens leuk in op een belangrijk sociaal evenement.

Wat kan er in godsnaam mis gaan? Nou… eh… ik weet niet of je het filmpje inmiddels gezien hebt, maar op de foto zie je denk ik ook wel wat er mis is gegaan. Het is vrij duidelijk, je moet wel oliedom of stekeblind zijn om niet te zien dat die vlag dus gewoon keihard op zijn kop hangt. In plaats van rood-wit-blauw supporten wij zondag blauw-wit-rood. Oeps...

Echt jongens, hoe duidelijk kan het zijn? IEDEREEN die ik ernaar vraag , ziet het gelijk. Echt iedereen. Van de vriend van cameravrouw Elianne tot mijn moeder tot ALLE bezoekers van mijn Facebookpagina. Alleen wij niet. Elianne en ik stonden er met onze neus bovenop, en hebben finaal over dit ‘detail’ heen gekeken.
En dit is dus die blinde vlek, die we allemaal wel ergens hebben. Op persoonlijk gebied, maar zeker ook op het gebied van je bedrijf. Als je ergens te dicht bovenop zit, als het voor jou al helemaal duidelijk is wat je wilt uitdragen, als je met andere dingen bezig bent, is er altijd wel ergens iets dat je over het hoofd ziet.

Je werklocatie staat bijvoorbeeld niet op je website, je past de Kleine Ondernemers Regeling niet toe, er is nergens een foto van jezelf te bekennen, er mist contactinformatie op je pagina, je vergeet BTW bonnetjes te bewaren omdat je geen idee hebt dat je de voorbelasting mag afrekken (ook van je auto trouwens!)… zomaar een greep uit wat er mis kan gaan.

Hoe goed je zelf ook leest, hoe vaak je alles nog eens doorloopt, er is bijna altijd wel iets waar je overheen kijkt. Daarom is het zo waardevol af en toe eens iemand met je mee te laten kijken. Interesse in een snelle checkup van de staat van jouw bedrijf en gegarandeerd twee tips waar je direct mee aan de slag kunt? Pb of mail me dan voor een gratis strategiegesprek! Zodat jij er niet pas achteraf achter komt dat je die vlag op zijn kop houdt…

 

 

Ken je Fed Up Fred al? Dit leuke cartoonpaardje steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. Of het nu gaat om misvattingen over clickertraining, het trieste bestaan van renpaarden, of het verkeerd gebruik van het woord ‘beloning’, Fred vindt er wat van. De cartoons zijn gebaseerd op wetenschappelijke informatie en doen regelmatig stof opwaaien door de kritische insteek. Vandaag interview ik Janneke Koekhoven, het brein achter Fred. Naast talentvol tekenaar is ze ook enthousiast instructeur en promotor van het werken met positieve bekrachtiging.

Strontvervelend

Aan zelfspot ontbreekt het haar niet: ‘Wat mij uniek maakt als trainer, is hetzelfde wat me eigenlijk strontvervelend maakt. Toen ik begon met positieve bekrachtiging ben ik volledig gestopt met het werken met druk, en ik heb altijd wel het idee gehad dat ik mensen daarmee een beetje tegen de haren in strijk. Maar dat radicale afwijzen van negatieve bekrachtiging heeft me wel heel erg goed gemaakt in het werken met positieve bekrachtiging, daar ben ik heilig van overtuigd. Als je ergens echt goed in wilt worden, moet je zo min mogelijk kunnen terugvallen op oude gewoontes. Anders mis je een hoop uitdagingen omdat je terug kunt vallen op een beetje druk. Door jezelf uit te dagen zonder druk te werken, dwing je jezelf zo goed mogelijk te worden in het werken met R+.'

Niet iedereen gaat natuurlijk in één klap volledig overstag; mijn eigen weg heeft jaren geduurd en eerlijk is eerlijk, ik ben nog steeds onderweg. Ik betrap mezelf er nog regelmatig op dat ik Destiny in haar zij prik of aan een been trek. Janneke heeft hier alle begrip voor en stelt me gerust: 'Je traint je paard stap voor stap, dus doe dat met jezelf ook. Het heeft geen zin je schuldig te voelen als je toch eens een keertje druk gebruikt. Wees niet te streng voor jezelf.' In een eerder artikel schreef ze: 'Tuurlijk kan je je paard leren met volledig R+ over gras heen te lopen, maar misschien zit je hoofd al helemaal vol met het volledig R+ inzetten voor voorbereidingen voor de bekapper. Jouw paard heeft er veel meer aan op de langere termijn als je ontspannen en niet veeleisend naar jezelf bent, en zo langzaam het R+ uit te breiden zonder tegen een burn-out aan te lopen.'

Deze open houding, het kijken naar elke individuele situatie, is wat haar niet alleen een fijne gesprekspartner maakt maar ook een bijzonder goede trainer. Voor elke combinatie stelt ze een individuele aanpak samen, die past bij het paard én de mens. Ze omschrijft zichzelf als ‘gek van R+’, maar heeft al veel ervaring met paarden opgedaan voor ze het clickertrainen ontdekte. ‘Hierdoor kan ik snel inschatten met wat voor soort paard ik te maken heb. Natuurlijk maak ik wel eens een verkeerde inschatting, maar ik kan altijd wel weer iets verzinnen waardoor we er uiteindelijk wel komen. Het belangrijkste is keuzevrijheid en het werken onder de drempelwaarde van stress.’ Lesklanten kunnen bij haar terecht voor diepgaande kennis over complexe onderwerpen, en een duidelijke aanpak waar je zelf goed mee verder kunt na de les.

Fed Up Fred

Fed Up Fred is ontstaan om mensen op een luchtige manier aan het denken te zetten. Hiervoor maakt Janneke educatieve posters en kritische cartoons.  De reacties uit de paardenwereld kunnen nogal uiteen lopen, zoals een blik op Freds Facebookpagina direct laat zien. Van ‘thank you for your honest post’ tot ‘this is just ridiculous’ en ‘you should check your facts before making silly posters’...  Janneke vertelt: ‘De hele populaire Freddies zijn vaak de wat algemenere, zoals die over Join Up en over het berijden van jonge paarden. Die doen het erg goed, waarschijnlijk omdat die onderwerpen zijn die al vrij algemeen worden geaccepteerd als slecht voor een paard. R+ is natuurlijk net zo controversieel, maar  het werken met druk wordt nog niet zo breed afgewezen dus die cartoons leveren minder likes op.’

Ik vraag haar naar de leukste reacties die ze gehad heeft, en ze vertelt: ‘Ik vond het bijzonder dat iemand eens met #jesuisFred reageerde op één van mijn cartoons. Ik vond dat wel heftig, maar het liet wel veel support zien. Wat me ook veel doet is dat ik bepaalde namen herken. Dit zijn mensen die ik verder nog nooit ergens op social media heb gezien, maar die ik herken omdat ze elke keer weer enthousiaste reacties geven. Dat is echt superleuk! Daarnaast vond ik het heel mooi dat er een enorme ledeninstroom was in de Empowered Equestrians Facebookgroep naar aanleiding van mijn Freddies en een filmpje over mijn eigen paard, Deejay.’

Vrijheid van meningsuiting

Natuurlijk komen er ook regelmatig onaardige reacties. ‘Over het algemeen zijn mensen op Instagram wat positiever. Op Facebook zie je vaak dat de likes positief zijn en de comments negatief.’  Janneke staat stevig in haar schoenen en heeft niet echt last van nare reacties. ‘Ik heb me nooit echt laten raken door Fred-haat. Ik probeer er over het algemeen netjes mee om te gaan; ik neig wel naar wat sarcastische opmerkingen of probeer er een grapje in te gooien, maar doe dit zonder mensen finaal af te zeiken. Ik heb me wel altijd voorgenomen geen comments te verwijderen, tenzij het echt directe persoonlijke aanvallen zijn. Als ze allemaal onzin uitkramen waar ik het niet mee eens ben, laat ik het staan onder het mom van vrijheid van meningsuiting. De discussies die eronder ontstaan zijn vaak super waardevol.’

Keuzes

We zijn niet allemaal zo bedreven in het loslaten van oordelen en negatieve reacties, en als R+ trainer of instructeur krijg je daar onvermijdelijk mee te maken. Ik vraag Janneke om tips. ‘Het advies wat ik zou geven, is niet te streng voor zichzelf te zijn. Hoe minder streng je voor jezelf bent, hoe minder persoonlijk je shit van iemand anders gaat opvatten. Om je beledigd te voelen, heb je twee breinen nodig: het brein dat de ‘belediging’ uitzendt en het brein dat hem ontvangt. Als jou brein dat gewoon niet doet, als jij ervoor kiest om dat positief op te vatten, of als een leermoment, of het te negeren, kun je steeds meer open staan voor nieuwe uitdagingen. Dat is niet makkelijk, maar je kan ervoor kiezen.’

De wereld is toe aan R+ instructeurs. Hoewel ze begrip heeft voor het individuele proces van paardeneigenaren, moedigt Janneke professionals wel  aan een duidelijke keuze te maken. ‘R- heeft 6000 jaar de kans gehad om zich te profileren en ontwikkelen, nu is R+ aan de beurt. Hoe minder dat gemengd wordt met druk, hoe meer het kan groeien. Ik vind niet dat je jezelf moet profileren als volledig R+ instructeur, als je van jezelf weet dat je regelmatig druk gaat inzetten. Dan beperk je studenten die wel op zoek zijn naar 100% R+.’

Samenwerking

Op social media is Janneke actief bezig met kennis delen en mensen verbinden. Hiervoor heeft ze een Facebookgroep, waar paardeneigenaren elkaar ondersteunen en motiveren. Ook werkt ze graag samen met collega’s. ‘Mensen moeten niet bang zijn klanten door te verwijzen naar iemand die meer ervaring heeft of dichterbij de klant woont. We hebben allemaal als doel om R+ te laten groeien. Als je over iemand die ver weg woont denkt ‘liever dat niemand haar les geeft dan dat ik mijn collega een extra klant ga bezorgen’, is dat een hele giftige houding. Je kan beter diegene aanraden, dan kan haar of zijn business ook groeien. Dan kunnen jullie later samen gaan werken en kun je nog grotere dingen opzetten. We hebben elkaar nodig, samen staan we hartstikke sterk!’

Freds fanclub

Meer weten over Janneke? Kijk dan eens op haar website of volg haar op Facebook. Daar vind je ook informatie over haar lesroutes.

Fed Up Fred kun je volgen op Instagram of Facebook, maar de echte aanrader is zijn Patreon site. Daar kun je Janneke helpen om ‘neigh to nonsense’ te zeggen door een klein bedrag per maand te sponsoren in ruil voor leuke freebies. Ben je zoals ik echt fan, dan kun je hier leuke spullen kopen. Lopen we misschien straks wel in matching T-shirts. 😉

'Juist deze dieren, die dag in dag uit klaar staan om zoveel mensen te plezieren, die zouden een pensioen verdienen. Zodat ze nog een paar jaar gewoon lekker paard mogen zijn, gewoon zoals het hoort, contact met soortgenoten, in de kudde op de wei, iets wat voor de meeste manegepaarden niet is weggelegd.' Carola Poot is de initiatiefnemer en drijvende kracht achter het Manegepaardenpensioenfonds. Al vijftien jaar zet zij zich dag in, dag uit keihard in om zoveel mogelijk oude paarden een prachtig pensioen te bieden.

Hoe het begon

Carola vertelt dat ze niet echt is opgegroeid met paarden: ‘Paardrijden was in mijn jeugd nooit zo’n ding, omdat ik op schoolkamp een keer op een paard werd gezet die alle kanten op liep, behalve de kant die ik op moest. Toen ik het later nog eens probeerde bij een vriendinnetje thuis viel ik er in no time af…’. Ondanks deze jeugdtrauma’s was ze toch enthousiast toen haar toenmalige vriend als verrassing een paardrijles voor haar had geregeld. Enthousiast schrijft ze: ‘Na die les was ik verkocht!’.

Na die ene les volgde al snel de volgende, eens per week werd al snel meerdere keren, en ineens was Carola een paardenmeisje… tot het volgende trauma. Haar lievelingspaard, Joost, werd afgedankt door de manege waar ze op dat moment reed. ‘Joost was een zevenjarige ruin. Toen hij steeds vaker kreupel was, werd ik op een ander paard gezet – maar ik bleef Joost trouw poetsen voor mijn les, en na de les kreeg ook hij steevast wat lekkers. Na een aantal maanden stond Joost niet in zijn vertrouwde stal en werd me verteld dat hij op de wei stond omdat dat beter voor hem was. Ik was zo blij voor hem, zo kon hij toch lekker bewegen en buiten zijn, en ik legde iets lekkers in zijn voerbak voor als hij dan s’avonds binnen zou komen. Tot een van de stalmedewerkers me vroeg waarom ik dat elke keer deed, want ze moesten het elke keer opruimen…’ Carola vertelde dat het juist voor Joost was, maar kreeg een ontluisterende reactie: Joost was al weken geleden naar de slacht gebracht, omdat hij vanwege zijn artrose niet meer kon worden ingezet.

Voor Joost was het te laat, maar dit was wel het moment waarop het idee voor het Manegepaardenpensioenfonds werd geboren. Carola: ‘Ik realiseerde me dat dit dus met bijna elk manegepaard gebeurt wat het werk niet meer aankan. Dit was voor mij onacceptabel! Juist deze dieren, die dag in dag uit klaar staan om zoveel mensen te plezieren, die zouden een pensioen verdienen. Zodat ze nog een paar jaar gewoon lekker paard mogen zijn, gewoon zoals het hoort, contact met soortgenoten, in de kudde op de wei, iets wat voor de meeste manegepaarden niet is weggelegd.’

Een fijne oude dag

Voor Carola waren er op dat moment twee opties: helemaal stoppen met rijden en haar kop in het zand steken, of een eigen paard kopen en zich daarnaast voor manegepaarden gaan inzetten. Vanaf dat moment werkt zij keihard om zoveel mogelijk manegepaarden een fijne oude dag te gunnen. Carola omschrijft zichzelf als een doorzetter, en dat is maar goed ook. ‘In het begin hebben veel mensen gezegd dat ik niet wijs was om me in te zetten voor oude manegepaarden. Dit heeft me echter niet tegengehouden om deze stichting op te zetten.’ En met succes, want afgelopen jaar vierde het Manegepaardenpensioenfonds het 15-jarig jubileum.

Het runnen van de stichting is niet altijd makkelijk. Met name het steeds weer afscheid moeten nemen van de paarden is heftig, vertelt Carola. ‘Ik dacht dat afscheid nemen in de loop der jaren wel makkelijker zou worden, maar het tegenovergestelde blijkt waar. Na ieder afscheid zit ik weer een paar dagen met rode ogen op mijn werk. De paarden die bij ons komen, staan meestal wel een aantal jaar en worden onze vrienden.’ Daarnaast zijn er natuurlijk de zorgen over de financiën. De manege waar het paard vandaan komt moet zorgen voor een vaste groep donateurs als een paard met pensioen komt bij de stichting, maar er zijn altijd mensen die er na een tijdje mee stoppen. ‘We krijgen daarvoor allerlei redenen te horen,’ vertelt Carola, ‘maar wij kunnen natuurlijk niet tegen de staleigenaar zeggen, sorry, deze maand betalen we even niet. Of tegen de paarden, sorry jongen, deze maand even wat minder voer want er hebben wat donateurs afgezegd.’

De stichting heeft een aantal manieren om extra inkomsten binnen te brengen. De bekendste hiervan is de Huijbergsepaarden3daagse, een jaarlijks terugkerend evenement wat langzaamaan een begrip is geworden bij ruiters in de regio. Gedurende drie dagen rijden tientallen combinaties prachtige ritten, kunnen bezoekers genieten van prachtige shows, en worden er spullen verkocht. Dit alles om de spaarpot van de oudjes gevuld te houden. Carola heeft er veel werk aan. ‘Al met al ben ik per week wel 60-80 uur aan het werk, dat doe ik met liefde. Maar het maakt het wel moeilijk als mensen die 2,50 of 5,- of 10,- per maand niet meer willen betalen – zeker als ik dan vervolgens op Facebook zie dat ze weer een nieuwe telefoon hebben gekocht of genieten van een verre vakantie. Maar goed, de paarden te zien genieten maakt zo enorm veel goed! Daar doen we het tenslotte allemaal voor.’


En genieten doen ze, zoals duidelijk te zien is op de mooie foto’s die Carola me stuurde. Manegepaarden hebben vaak een zwaar leven, zowel fysiek als mentaal. Ze staan veel op stal, dragen ruiters die nog geen kaas hebben gegeten van gebalanceerd zitten, en budget voor een regelmatige fysio-behandeling of zadelcheck is er helaas vaak niet. ‘Door dit zware werk sluiten veel paarden zich helemaal af voor de buitenwereld om te overleven’ vertelt Carola. ‘Het allerleukste is om deze paarden te zien opbloeien en zich ontwikkelen. De paarden bij de stichting helpen elkaar om weer paard te kunnen zijn.

Allemaal uniek

Ik vraag Carola of er paarden waren die extra bijzonder waren, die er voor haar echt uitsprongen. Een moeilijke vraag, vindt ze. ‘Eigenlijk zijn ze allemaal bijzonder op hun eigen manier. Met sommigen heb je nu eenmaal een grotere klik dan met anderen, maar dat maakt ze niet leuker of minder leuk. Ze hebben allemaal hun verhaal, en enorm veel betekenis voor veel mensen die fantastische herinneringen hebben gemaakt met juist dat paard of die pony. Speciale momenten heb ik wel, bijvoorbeeld toen Hannelore bij ons kwam. Op de manege was zij jarenlang dikke maatjes met Diana, die al een aantal jaar bij ons stond. Toen Hannelore ook met pensioen mocht was Diana de eerste die dat doorhad. Hannelore kwam aan bij de wei, en Diana kwam in rengalop naar de draad, het gehinnik van deze twee dames bezorgde veel mensen die erbij waren kippenvel en zelfs tranen. Zo'n emotioneel moment als 2 paarden elkaar na jaren weer terug zien! Zo ook bij het afscheid nemen, Cappucino bijvoorbeeld hinnikte nog een keer heel hard naar zijn kudde toen hij werd ingeslapen. Op zulke momenten breek je...’

Meehelpen?

Carola doet elke dag weer haar best om de wereld een beetje mooier te maken. Ze kan daarbij alle hulp gebruiken. Wil jij iets betekenen voor Hannelore, Diana, en al die andere bijzondere paarden? Dan zijn er een aantal dingen die je kan doen:

  • Lever een financiële bijdrage. Voor een klein bedrag per maand kun je al meehelpen om de vaste kosten te dragen voor één van de paarden. Als je niet weet of je maandelijks wat kunt missen, geeft dan eenmalig een bedrag. Alle beetjes helpen!
  • Doe op 27, 28 en 29 september mee aan de Huijbergsepaarden3daagse. Niet alleen heb je dan zelf veel plezier, maar met jouw inschrijving steun je het Manegepaardenpensioenfonds.
  • Help mee! Word vrijwilliger op de Huijbergsepaarden3daagse. Elk jaar zijn er veel mensen nodig om het evenement tot een succes te maken. Kijk hier voor meer informatie.
  • Op zoek naar vervoer voor je paard? Voor een schappelijk prijsje huur je de paardentrailer van de stichting. Hiermee lever je een financiële bijdrage én rijd je reclame voor de stichting. Doen dus!
  • Bezoek de Facebookshop, doe een aankoop, en voorzie de oudjes van een extra zakcentje.

 

Stel je eens voor: je hebt een nieuwe lesklant, laten we haar Annemarie noemen. Annemarie wil graag hulp bij het trailerladen, want sinds een aantal weken gaat haar paard, Beauty, er niet meer op. Vol goede moed begin je met je les: je vraagt Annemarie de trailer aan te koppelen en deze neer te zetten op de plaats waar ze Beauty uiteindelijk wil gaan inladen, neemt zelf Beauty mee de parkeerplaats op, loopt tot op een metertje of 20 van de trailer, en klipt het halstertouw los. Samen met Annemarie neem je plaats op een bankje, pakt er een kopje koffie bij, en gaat zitten wachten tot Beauty de trailer inloopt.

Ik hoor het je denken: say whut, Monique? Wat is dat nou weer voor belachelijke trainingsaanpak? Elke idioot kan toch snappen dat dat nevernooit niet gaat werken? Klopt... En zonder jou een idioot te willen noemen, wil ik je er wel op wijzen dat dit waarschijnlijk is wat jij met potentiële lesklanten doet. Je zet jezelf ergens online neer (net als die trailer), roept dat je beschikbaar bent op je website (je zet de klep open), en vervolgens ga je zitten hopen en duimen dat de mensen je zullen vinden en een les bij je boeken.

En dat werkt dus niet. Net zoals Beauty niet uit zichzelf zonder enige voorbereiding die Ifor Williams in wandelt, komt de paardenliefhebber die jouw website ziet niet spontaan bij je langs voor een les. Zelfs niet als je ze daar vriendelijk toe uitnodigt op je site, of aanbiedt dat ze 'natuurlijk altijd vrijblijvend mogen mailen', of zegt dat ze eens gratis naar een les mogen komen kijken. En nee, ook niet als je tien euro goedkoper bent dan de concurrent.

Hoe dan wel?

Denk eens aan hoe je met een paard aan de slag zou gaan als je ergens naartoe gaat werken. Je gaat eerst eens kijken wat er aan de hand is, en zorgt dat je duidelijk hebt waar  jij of de eigenaar naartoe wil werken. Vervolgens maak je een trainingsplan, om te kijken hoe je van A (waar je nu bent) naar B (waar je zijn wilt) gaat komen. Dit plan schrijven sommigen van jullie uit, anderen doen het in je hoofd, maar niemand zet een paard in de buurt van een trailer en hoopt dat die er spontaan vanzelf naar binnen wandelt. Je gaat het paard met regelmaat de trailer laten zien, en er in kleine stapjes steeds een beetje dichter naartoe werken.

Van geïnteresseerde naar klant

Zoals je een paard richting de trailer helpt, zo mag je ook paardenliefhebbers richting een les helpen. Voordat iemand besluit bij jou een lesje te boeken heeft die waarschijnlijk al veel vaker van je gehoord. Om het weer te vergelijken met Blacky en zijn trailer: dat ding heeft al een flink aantal keer aangekoppeld gestaan, en Annemarie en Blacky zijn er geleidelijk aan steeds dichter naartoe gaan werken. Van de allereerste kennismaking, via het eerste voetje op de plank, tot het daadwerkelijk naar binnen lopen en uiteindelijk echt op reis gaan. Net zo komt jouw klant elke keer een stapje dichterbij het moment dat hij besluit dat hij nú wel wil instappen en met jou mee op pad wil.

Het is super belangrijk dat je je realiseert hoe dit werkt. Als iemand jou drie keer aan het werk heeft gezien en nog geen les heeft geboekt, zegt dat niks over jou of de kwaliteit die je biedt. Diegene staat gewoon nog op afstand de trailer te bekijken. Marketingguru’s zeggen dat mensen je soms wel 50 keer tegen moeten komen voor ze tot actie overgaan. Daar kun je van schrikken, maar je kan het ook positief bekijken: mensen die na jullie eerste contact geen les boeken, wijzen jou niet af. Ze zijn gewoon nog onderweg naar je toe.

Aanpak

Ik zie je al zuchten. Vijftig contactmomenten? Daar heb je toch helemaal geen tijd voor? Gelukkig hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn; je hoeft geen volledige boeken te schrijven, videoseries op te nemen, hele dagen met je stand op concoursen te gaan staan, en gratis demo's te geven op alle maneges in de buurt. Het kan een stuk makkelijker dan dat, want ook kleine contactmomenten helpen jouw klant je beter te leren kennen en je langzaamaan te gaan vertrouwen. Het enige wat je moet hebben is een beetje doorzettingsvermogen, om mensen steeds een stukje verder jouw kant op te helpen. En aangezien jij als R+ trainer gewend bent om met kleine stapjes op je doel af te gaan, weet ik dat je dit hebt. Anders had je ook nooit het geduld en het doorzettingsvermogen om op deze manier met paarden te werken.

Effectief werken

Met deze tips maak je het jezelf zo makkelijk mogelijk:

  • Kies één of twee kanalen. Je hoeft niet op Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn én Pinterest actief te zijn. Kies het kanaal waar jij graag mee werkt, waar je al een leuk netwerk hebt, of waarvan je weet dat er veel potentiële klanten zitten.
  • Zorg voor een basisstructuur. Ga bijvoorbeeld één keer in de week ervoor zitten om een vast aantal berichten in te plannen.
  • Houd je doelen klein. Als je nu eens per drie weken post, ga dan niet naar elke dag toe – dat hou je nooit Begin eerst eens met één of twee keer per week. Je kunt beter later actiever worden, dan een tijdje heel actief zijn en het vervolgens laten versloffen.
  • Als je geen inspiratie hebt of het moeilijk vindt om voldoende afwisseling te creëren, maak dan gebruik van een contentplanner. Je kunt hiervoor veel gratis templates downloaden.
  • Vul je basisstructuur aan met spontane content: deel een mooie foto, een spontaan filmpje, of een leuk artikel dat je tegen komt.
  • Houd het leuk! Ga niet geforceerd lange blogs zitten schrijven of eindeloos prutsen in Canva als je daar geen klap aan vindt. Deel gewoon wat jou op dat moment bezig houdt. Wees spontaan en laat zien waar je mee bezig bent.

De place to be voor mooie contentplanners is wat mij betreft Pinterest. Kijk bijvoorbeeld eens hier voor super ideeën voor Instagram, of gebruik deze voor inspiratie op Facebook.