Spring naar inhoud

Blog

Anderhalf jaar geleden, een koude zaterdag in februari. Een groep van acht enthousiaste bijna-afgestudeerde coaches zit in de gezellige lesruimte bij Tirza en Natasja. We denken na over de dromen die we hebben voor ons bedrijf, onze sterke kanten en ontwikkelpunten, hoe we onszelf zouden pitchen... en over onze doelgroep.

Toen

Mijn ontwikkelpunt was wel duidelijk: focus. Ik was overigens niet de enige... de andere meiden hadden ook nog niet echt een idee welke kant ze op wilden of met wie ze het liefst zouden werken. Ik zag er het nut ook niet zo van in; ik vond dat ik best iedereen wel kon helpen, kom op zeg! Ik ging me toch niet beperken tot één doelgroep?

Als ik er dan al eens over nadacht, dienden vooral kanshebbers zich aan die lekker praktisch waren. Kinderen met autisme ofzo, die kende ik al goed. Of docenten met burnout, dat was ik zo ongeveer zelf en die zijn er hartstikke veel! En van daaruit misschien in organisaties burnoutpreventie doen, want grote bedrijven hebben lekker veel budget voor trainers, super handig!

Nu

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder. Ik heb niet 'iedereen' geholpen, maar wel veel verschillende mensen. De leukste sessies hadden wel wat gemeen - mensen die 'iets met paarden ofzo' wilden gaan doen, of dat al deden maar toch wel wat meer zouden willen verdienen. Van deze sessies werd ik zó enthousiast! Wat een voorrecht om zulke leuke, getalenteerde mensen een stukje op weg te mogen helpen.

Een paar weken geleden viel het kwartje: dát is mijn doelgroep! Ondernemers in de paardenwereld! En dan natuurlijk wel ondernemers die werken op een manier die ik ook tof vind, want 'je ideale klant dat ben je zelf'. Als er één ding is waar mijn hart ligt, dan is het bij positieve paardentraining. Ik geloof erin met heel mijn ziel en zaligheid, ik zou het het liefst van de daken schreeuwen, en ik vind het hoog tijd dat het een serieus onderdeel wordt van het paardenlandschap in Nederland en België.

Dus?

Dus... heb ik de afgelopen tijd keihard gewerkt. Ik heb me verdiept in productpiramides, mindset, beperkende overtuigingen, salesfunnels, opschalen, upsells, lead magnets, waarde verwoorden, en nog veel meer. Ik heb twee geweldige trajecten ontwikkeld. En de afgelopen dagen heb ik eindelijk, éindelijk het resultaat van al dat harde werken in een definitief jasje gegoten. Welkom op versie 2.0 van mijn website!

 

 

Leiderschap is het nieuwe roken. Je ziet het overal, het wordt vrolijk aangeprezen en is blijkbaar erg verslavend – maar ik ben ervan overtuigd dat het eigenlijk niet zo gezond is. Als er één of twee mensen in een groep meerdere malen per dag hun portie leiderschap willen inhaleren gaat het nog wel, maar als iedereen in de kamer er actief mee bezig is krijg je problemen. Het gaat stinken en er worden mensen ziek. En wees eens eerlijk, is het nou echt zo lekker?

Veel trainingen willen van iedereen een leider maken. Zeker in paardencoachland kom je het regelmatig tegen. Je mag dan je leiderschap gaan verbeteren door met een touw naar een paard te zwaaien, en als het paard niet doet wat jij wil ga je leren hoe je dat wel voor elkaar kan krijgen. Naast de impact op het welbevinden van het paard (hint: niet heel positief), zet ik ook serieuze vraagtekens bij de impact hiervan op jou als deelnemer. Niet iedereen is namelijk een leider, en dat hoeft ook niet. VanDale.nl definieert een leider als: ‘iemand die leidt, bestuurt of aanvoert’. Kun je je voorstellen wat een bende het wordt als iedereen in elke groep de anderen wil besturen of aanvoeren? Dat zou een chaos geven waar de gemiddelde oorlog in Game of Thrones niks bij is…

Ik vind leiderschap zwaar overschat. Natuurlijk is het fijn als je de leiding over je eigen leven kunt nemen en je geen deurmat bent waar anderen hun voetjes aan afvegen, maar leiderschap wordt vaak gezien als ‘invloed kunnen uitoefenen op wat anderen doen’. En ik snap gewoon niet zo goed waarom dat nou altijd nodig is. Het leven wordt vaak een stuk makkelijker als je kan accepteren dat anderen nu eenmaal doen wat ze doen, en dat dat iets van hén is. Dat het niet aan jou ligt, en ook niet aan jou is om het op te lossen. Hoe fijn zou het zijn om dat gewoon bij de ander te kunnen laten?

Dat je geen leider bent of wilt worden, maakt je overigens geen pushover, softie of zwakkeling. Het maakt je juist heel sterk. In plaats van krampachtig een rol te willen opnemen die jou niet past, maak je ruimte vrij om te zien wie jij echt bent. Dat is misschien geen leider, maar wel een verdomd goeie leraar, adviseur, onderzoeker of motivator. En daar heeft de maatschappij meer aan dan aan 17 miljoen leiders!

Wil je toch graag je leiderschap ontwikkelen? Mail me dan gerust, ik verwijs je met liefde door naar één van de vele trainingen en programma’s die je daarbij gaan helpen. Wil je liever je eigen authentieke zelf leren kennen en de talenten en vaardigheden ontwikkelen die daar echt bij passen? Dan ben je van harte welkom bij mij.

Eerder schreef ik over de drie psychologische basisbehoeften, en werkte ik de behoefte Competentie verder uit. Nu is het de buurt aan Autonomie, en daarbij loop ik direct tegen een probleem aan: autonomie is voor mijzelf de lastigste van de drie, maar misschien ook wel degene die ik het meeste nodig heb. Als ik goed ben in mijn werk (competentie) en fijn kan opschieten met collega’s en klanten (relatie), wordt mijn werkgever daar ook blij van. Mijn collega’s en klanten trouwens ook. Het vervullen van mijn eigen behoefte op deze gebieden levert ook winst op voor de mensen om me heen. Win-win dus! Bij autonomie zit het iets anders…

Het is voor mijn werkgever niet perse heel erg tof als ik meer zelf wil bepalen. En als ik ineens beslis dat ik een dag vrij nodig heb om bij te komen, staan mijn klanten niet direct klaar om deze stap in mijn persoonlijke ontwikkeling toe te juichen. Autonomie is voor mij de factor waarbij ik het snelst met tegengestelde belangen te maken krijg, en dus ook de factor waar ik het vaakst mee worstel. Het valt niet altijd mee om de balans te vinden tussen mijn eigen wensen en die van de mensen om me heen. Om deze balans zo goed mogelijk te krijgen, is het belangrijk dat ik weet waar ik op dit gebied wel een beetje water bij de wijn kan doen.

Ik heb gemerkt dat ik vooral autonoom wil zijn in de invulling van mijn werk. Als ik daarin te weinig autonomie ervaar, word ik doodongelukkig – het is voor mij echt broodnodig om mijn werkzaamheden in te richten op een manier die aansluit bij mijn kwaliteiten en kennis. Hoe meer dingen ik moet doen waar ik niet achter sta, hoe ongelukkiger ik word. Invloed op mijn werktijden en werklocatie is minder belangrijk. Het is een bonus als ik daarin kan meedenken, maar geen absolute noodzaak. Of ik een dag- of avonddienst draai maakt voor mij niet zo héél veel uit, maar wat ik in die dienst doe en hoe ik me daarin kan opstellen is wel essentieel.

Hoe zit dit voor jou? Waarin wil jij absoluut inspraak hebben, en op welke gebieden kun je je wel aanpassen aan de bedrijfscultuur, de wensen van je collega’s, of dingen die ‘er nu eenmaal bij horen’? Op welke gebieden wil jij absoluut geen autonomie inleveren, en in hoeverre voldoet je huidige werksituatie aan die wens? En als dat niet voldoende is, zijn er dan mogelijkheden om dit op te lossen, of moet je wellicht toch heel voorzichtig gaan nadenken over een werkomgeving die beter bij je past?

Foto’s: Vladislav Babienko en Javier Allegue Barros op Unsplash

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!”
― Pippi Langkous

Om je competent te voelen, hoef je niet perse gouden medailles te winnen op de Olympische Spelen of telkens weer te worden verkozen tot Medewerker van de Maand. Je kunt ook ‘gewoon’ goed zijn in je werk, zonder dat je er je hele ziel en zaligheid in gooit en een enorme drive hebt om altijd de beste te zijn. Je behoefte aan competentie wordt vooral gevoed door je eigen gevoel: je bent tevreden over je eigen prestaties en weet waar je mee bezig bent.

Wat daarvoor nodig is, is heel persoonlijk. De één heeft duidelijke kaders nodig, zodat hij of zij zeker weet dat zijn werkzaamheden aansluiten bij wat er van hem verwacht wordt. Zelf heb ik juist behoefte aan meer vrijheid, omdat ik dan mijn talenten op diverse manieren kan inzetten om resultaat te behalen. Dat werkt voor mij beter dan volgens één vooraf vastgestelde methode te werken. Het geeft mij een enorme boost als ik volledig vanuit mijn eigen overtuigingen en gevoel iets kan inzetten en merk dat dit aanslaat. Andere mensen vinden het echter misschien een verschrikking om op deze manier te werken; zij voelen zich dan in het diepe gegooid en hebben het idee dat ze achter de feiten aanlopen.

Het één is niet beter of slechter dan het andere. Het is anders. Wat voor mij werkt, werkt misschien totaal niet voor jou, en dat geeft niet. Het gaat erom dat jij erachter komt wat jíj nodig hebt om je competent te voelen. Dat kan voorspelbaarheid zijn, of een goede samenwerking. Het kan waardering van je leidinggevende zijn, of een meetbaar resultaat. Mis je in je werk het gevoel dat je goed bent in wat je doet, dat je met jouw unieke kwaliteiten en talenten een belangrijke bijdrage levert? Ga eens aan de slag met de volgende opdrachten  om te kijken hoe je je gevoel van competentie zou kunnen verhogen.

  • Schrijf drie situaties op waarin je een gevoel van competentie had.
  • Werk alledrie de situaties wat verder uit. Wat was er precies aan de hand? Wie waren erbij betrokken? Welke kwaliteiten zette je in om de situatie tot een goed einde te brengen?
  • Haal het belangrijkste element uit deze situaties. Voel je je bijvoorbeeld altijd competent als je met één bepaalde collega werkt? Of met één bepaalde cliënt? Werkt het voor jou beter om iets te doen wat al ruim binnen je mogelijkheden ligt, of ervaar je juist een gevoel van competentie als je een nieuwe uitdaging tot een goede einde weet te brengen?
  • Schrijf op wat jij nodig hebt om je competent te voelen. Denk na hoe je dit vaker kunt opzoeken in je werk. Wat is daarvoor nodig? Kun je dit zelf voor elkaar krijgen, of is het nodig een gesprek aan te gaan met je leidinggevende of een collega?

Moeilijk? Jazeker… maar wel de moeite waard! Kom je er niet uit? Zoek dan iemand die je erbij kan helpen. Praat er eens over met een goede vriend of vriendin, of een collega waar je je veilig bij voelt. Misschien kan de vertrouwenspersoon op je werk met je meedenken, of heb je een fijne leidinggevende die jou goed kent en vanuit zijn of haar inzicht in het bedrijf concrete stappen kan voorstellen.

Foto’s: Hello I'm Nik en Danka & Peter op Unsplash

Eerder schreef ik over de drie psychologische basisbehoeften, en werkte ik de behoefte competentie verder uit. Nu is het de buurt aan autonomie, en daarbij loop ik direct tegen een probleem aan: autonomie is voor mijzelf de lastigste van de drie, maar misschien ook wel degene die ik het meeste nodig heb. Als ik goed ben in mijn werk (competentie) en fijn kan opschieten met collega’s en klanten (relatie), wordt mijn werkgever daar ook blij van. Mijn collega’s en klanten trouwens ook. Het vervullen van mijn eigen behoefte op deze gebieden levert ook winst op voor de mensen om me heen. Win-win dus! Bij autonomie zit het iets anders…

Het is voor mijn werkgever niet perse heel erg tof als ik meer zelf wil bepalen. En als ik ineens beslis dat ik een vrije dag nodig heb om bij te komen, staan mijn klanten niet direct allemaal in een rijtje klaar om d eze stap in mijn persoonlijke ontwikkeling toe te juichen. Autonomie is voor mij de factor waarbij ik het snelst met tegengestelde belangen te maken krijg, en dus ook de factor waar ik het vaakst mee worstel. Het valt niet altijd mee om de balans te vinden tussen mijn eigen wensen en die van de mensen om me heen. Om deze balans zo goed mogelijk te krijgen, is het belangrijk dat ik weet waar ik op dit gebied wel een beetje water bij de wijn kan doen.

Ik heb gemerkt dat ik vooral autonoom wil zijn in de invulling van mijn werk. Als ik daarin te weinig autonomie ervaar, word ik doodongelukkig – het is voor mij echt broodnodig om mijn werkzaamheden in te richten op een manier die aansluit bij mijn kwaliteiten en kennis. Hoe meer dingen ik moet doen waar ik niet achter sta, hoe ongelukkiger ik word. Invloed op mijn werktijden en werklocatie is minder belangrijk. Het is een bonus als ik daarin kan meedenken, maar geen absolute noodzaak. Of ik een dag- of avonddienst draai maakt voor mij niet zo héél veel uit, maar wat ik in die dienst doe en hoe ik me daarin kan opstellen is wel essentieel.

Hoe zit dit voor jou? Waarin wil jij absoluut inspraak hebben, en op welke gebieden kun je je wel aanpassen aan de bedrijfscultuur, de wensen van je collega’s, of dingen die ‘er nu eenmaal bij horen’? Op welke gebieden wil jij absoluut geen autonomie inleveren, en in hoeverre voldoet je huidige werksituatie aan die wens? En als dat niet voldoende is, zijn er dan mogelijkheden om dit op te lossen, of moet je wellicht toch heel voorzichtig gaan nadenken over een werkomgeving die beter bij je past?

Foto’s: Vladislav Babienko en Javier Allegue Barros op Unsplash

 

 

Werkgeluk lijkt een ongrijpbaar iets. Ik had ooit een baan die op papier echt helemaal prima was. Ik verdiende lekker bovenmodaal, wat best fijn is als je in je eentje financieel verantwoordelijk bent. Bovendien werkte ik op vaste dagdelen, overdag, en had ik vijf weken vakantie per jaar en een dertiende maand. Kat in ’t bakkie toch? Helaas was ik doodongelukkig… Ik ging regelmatig huilend naar mijn werk, lag uren wakker, en had allerlei lichamelijke klachten. In die periode kon ik de vinger niet op de zere plek leggen, maar nu ik terugkijk realiseer ik me waar het mis ging: er werd niet voldaan aan mijn psychologische basisbehoeften…

CAR

Tijdens de lerarenopleiding werd mij verteld dat leerlingen drie dingen nodig hebben om zich goed te kunnen ontwikkelen: competentie, autonomie en relatie/verbondenheid. Dit zijn de psychologische basisbehoeften die ieder mens heeft; als aan deze behoeften niet wordt voldaan, kom je niet optimaal tot ontwikkeling.

Competentie wil zeggen dat je het idee hebt dat je iets kunt, dat je goed bent in wat je doet. Word je als beginnend docent voor die helse Havo 4 gezet, waar de ervaren docenten een flink deel van hun grijze haren aan te danken hebben? Ik kan uit ervaring melden dat je je dan niet echt competent voelt…

Autonomie betekent dat je zelf invloed hebt op wat je doet, en hoe je dit doet. Je moet vrijheid krijgen om je eigen kennis en inzichten in te zetten. Hoe meer invloed je zelf kunt uitoefenen, hoe gemotiveerder je over het algemeen zult zijn. Hier ging het in mijn vorige baan mis. Ik werkte weliswaar op regelmatige tijden, maar had geen enkele invloed op wanneer ik (gratis…) moest komen overwerken. Bovendien werd ik voor bepaalde keuzes, die ik echt vanuit mijn hart maakte, op de vingers getikt. Ik heb gemerkt dat autonomie voor mij een kernwaarde is, en nu ik een werkgever heb die dit respecteert gaat alles ineens een stuk makkelijker – en daar kan geen extra week vakantie of dertiende maand tegenop.

Relatie wil zeggen dat je erbij hoort, dat je prettig contact wilt hebben met de mensen om je heen. Heb je weleens gewerkt met een directe collega waar je geen klik mee had, of een functioneringsgesprek gehad met die leidinggevende die je het liefst zo min mogelijk tegenkomt? Valt niet mee… In dit soort situaties is de factor relatie verstoord, je ervaart niet de verbondenheid die je nodig hebt.

Aanpak

Deze drie, vaak afgekort als CAR, worden niet voor niks basisbehoeften genoemd. Natuurlijk is het persoonlijk hoeveel je van elk van deze drie factoren nodig hebt, en kun je ook best in je privéleven compenseren als je op je werk eens wat minder autonomie krijgt of je een keertje botst met een collega. Maar veel loopbaanstress is terug te voeren op één van deze drie. Ben je niet gelukkig in je loopbaan? Ga voor jezelf eens na hoe het met jouw CAR zit, en wat je hieraan kan verbeteren. Probeer helder te krijgen welke behoefte voor jou op dit moment niet voldoende vervuld wordt. Als je dit weet, kun je gerichte stappen ondernemen om dit op te lossen.

 

Meer lezen? Kijk hier:

De psychologische basisbehoeften


https://progressiegerichtwerken.com/relatie-psychologische-basisbehoeften-en-psychologisch-welbevinden/
https://progressiegerichtwerken.com/psychologische-basisbehoeften-vervulling-deprivatie-of-frustratie/

Zaterdag 2 juni was een spannende dag voor Fleur, van Paardencoaching Hoeve de Stamper, en mij. We hadden onze tweede pilot voor een groepscoaching. In de eerste pilot hebben we een gezinscoaching gedaan, en dat was een succes, maar hoe zou het zijn om een echt bedrijfsteam te coachen?

Deze dag mochten we het team van AlertSystems ontvangen. Zij wilden eens onderzoeken hoe de onderlinge dynamiek in het team is en wat daar nog in verbeterd kon worden. Door middel van een aantal leuke oefeningen hebben we gekeken naar de kwaliteiten van de individuele medewerkers en gezocht naar verbeteringen in de communicatie. Mensen met kwaliteiten als 'daadkracht' en 'bedachtzaamheid' zullen immers veel fijner kunnen samenwerken als ze zich bewust zijn van de afstand die er tussen deze kwaliteiten zit, maar ook van de toegevoegde waarde van beide kwaliteiten binnen het bedrijf. Iedereen was enthousiast om te zien hoe snel een oefening met paarden onbewuste patronen zichtbaar maakt, en de deelnemers waren allemaal bereid eerlijk naar hun eigen aandeel te kijken.

Alles bij elkaar was het een zeer geslaagde dag! Fleur en ik hebben gemerkt dat we er helemaal klaar voor zijn om prachtige groepsproducten te gaan aanbieden. Binnenkort meer hierover! De kerst op de taart was voor ons de prachtige recensie die we van Peter, de initiatiefnemer van het uitje, kregen. Vol trots deel ik deze hier:

"Via mijn vrouw (onlangs opgeleid tot paardencoach) werd ik in contact gebracht met  haar oud-studiegenoten Fleur Bogers en Monique Dorst. Beide dames bedrijven het paardencoachvak en is – vrij uniek – met name Monique gespecialiseerd in groepen. Omdat mijn compagnon en ik soms wel eens moeite hebben in het “managen” van onze mensen, leek het ons een goed idee om een groepssessie te boeken bij hen. Zelf heb ik al meerdere malen mogen ervaren hoe wonderbaarlijk een sessie met paarden is. Voor mijn collega’s – niet gehinderd door enige vorm van paardenkennis – was het echter een ware openbaring! De ontvangst was bijzonder gastvrij en we voelden ons direct op ons gemak. Zowel Fleur als Monique komen dankzij hun open mind en ruime ervaring op humoristische wijze snel en doeltreffend tot zeer verhelderende inzichten. Zelfs de meest sceptische (onzekere?) collega’s waren zichtbaar ontroerd, en onder de indruk van wat paarden je kunnen laten inzien!

Dus wil je als werkgever, club of team jouw mensen dichter bij elkaar brengen, inzien hoe je (nog) beter samenwerkt en elkaar (veel) beter begrijpt, overweeg dan ook eens om een sessie bij Fleur en Monique te beleven: ik kan geen investering bedenken die beter rendeert!"

 

1

 

Afgelopen week was ik op vakantie. Ik heb genoten van aangenaam weer, fijne boeken, en de prachtige natuur. Tijdens een vakantie wandel ik graag, en dit keer viel het me weer eens op hoeveel fijner je je gaat voelen van een flinke wandeling in een mooi stuk natuur. Voor mij is dit één van de manieren om mijn stemming te verbeteren, maar er zijn er nog meer. Hier deel ik drie makkelijke, toegankelijke manieren die je op (bijna) elk moment kan inzetten als het even wat minder met je gaat.

Bewegen

Bewegen is niet alleen goed voor je lijf, maar zeker ook voor je geest. Sommige onderzoeken tonen zelfs aan dat hardlopen even effectief is in de behandeling van (milde) depressies als het gebruik van antidepressiva. Ik kan uit persoonlijke ervaring vertellen dat dat helaas niet altijd het geval is, maar ik heb tegelijkertijd ook ervaren dat bewegen je wel erg kan helpen om te gaan met nare gevoelens. Nou hoef je niet direct te gaan trainen voor een Strong Viking Run of een halve marathon – zoals je op mijn foto’s kan zien doe ik dat ook bepaald niet… Maar het loont wel de moeite om in actie te komen als je je gestresst of angstig voelt. Bewegen heeft invloed op je hormoonhuishouding, je verbruikt een beetje van de stresshormonen die door je lijf gieren en gaat bepaalde andere stoffen aanmaken die je wat meer rust geven. Het makkelijkst kom je in beweging als je het laagdrempelig en toegankelijk maakt. Zoek dus iets dat voor jou werkt: laat de hond een keertje extra uit, sop je keukenkastjes eens goed uit, stap een bushalte eerder uit, of loop desnoods twee keer de trap op en af.

Natuur

Verschillende onderzoeken hebben aangetoond dat groen in je omgeving hebben goed voor je is. Zelfs kijken naar een plaatje van een mooi bos maakt al verschil, maar het beste effect bereik je natuurlijk door de natuur echt op te zoeken. Een team aan de Universiteit van Essex onderzocht de effecten van een half uurtje winkelen in vergelijking met een half uurtje in de natuur. Zelfs in die korte tijd was duidelijk verschil merkzaam: bij 71% van de natuurbezoekers verminderden de depressieve gevoelens, tegenover 45% van de winkelaars (wat ook nog best een flink percentage is, dus af en toe een dagje retail therapy kan misschien ook geen kwaad ;)). In een ander onderzoek werd gewerkt met hersenscans. Daar kwam uit dat een wandeling van 90 minuten in de natuur de activiteit in de subgenuale prefrontale cortex (het deel van de brein wat actief wordt als we ons op negatieve emoties focussen, en daarnaast jouw winnende inbreng voor je volgende potje Galgje) doet afnemen.

Muziek

Geen zin in al dat actieve gedoe? Goed nieuws: ook muziek kan je helpen je stemming positief te beïnvloeden. Zingen is heel effectief, zeker als je dat in gezelschap doet, maar wie net als ik gezegend is met het geluid van een schorre kraai kan ook gewoon een mooie CD opzetten. Op Spotify vind je zelfs speciale playlists die zijn samengesteld uit kalmerende nummers. Al kan het natuurlijk ook goed zijn dat je daar spuugchagrijnig van wordt en liever een paar stevige metalnummers opzet en zo hard en vals mogelijk mee zingt. Ook hier weer: doe wat goed werkt voor jou! Weet je het echt even niet meer? Probeer dan dit nummer eens. Speciaal ontworpen door medewerkers van de British Academy of Sound Therapy, die claimen dat dit het meest ontspannende nummer ooit is.

Als niks werkt

Mijn vierde tip is misschien wel de allerbelangrijkste: als het niet lukt, als je wereld steeds maar grijs, grauw en ellendig blijft, zoek dan hulp. Het is echt geen zwakheid om aan te geven dat je er alleen niet uit komt, en je bent ook niet zwak omdat je je zo voelt. Integendeel; waarschijnlijk ben je inmiddels juist heel sterk geworden door al dat zwemmen tegen de stroom in, vechten tegen jezelf, steeds maar je best blijven doen. Met hulp kun je ruimte vrijmaken om al die kracht en energie op een positieve manier in te gaan zetten, in plaats van het steeds maar te moeten gebruiken om het hoofd net boven water te houden. Als je niet weet hoe je dit moet aanpakken of bij wie je terecht kunt, mag je me altijd een PBtje sturen, dan denk ik met je mee.

Meer lezen?

Hardlopen helpt
Wandelen helpt bij depressie
30 minuten natuur per dag is genoeg
Muziek helpt bij een depressie
Deze muziek helpt als je je niet fijn voelt

Jullie kennen vast dit plaatje wel, dat veel gebruikt wordt om het aanleren van nieuwe vaardigheden of het toewerken naar een doel te illustreren. Wat je ook doet, waar je ook naartoe werkt, je komt altijd van alles tegen: diepe putten, regenwolkjes en enge ravijnen. Gelukkig hebben de meeste dalen wel een kabelbaantje, bootje of brug om je er overheen te helpen – maar soms heb je even iemand nodig om je te helpen die te zien.

Dat is wat een goede coach voor je kan betekenen. Soms wijzen zij je op de kabelbaan waar je zelf even overheen keek, kennen ze de schipper van het bootje, of kunnen ze je helpen te bedenken hoe je die fierljepstok aan jouw kant van dat allerlaatste diepe dal kunt krijgen. Zodat jij uiteindelijk zelf met die kabelbaan, boot of stok aan de slag kunt.

Afgelopen week mocht ik zelf weer eens ervaren hoe fijn het is als iemand op deze manier met je meekijkt en puzzelt. Ik had vanuit mijn opleiding nog een coachsessie bij mijn juf Tirza Brouwer te goed, en liep de afgelopen weken tegen wat dingetjes aan die me dwarszaten. Kort gezegd kwam het erop neer dat ik het gevoel had dat ik dingen die ik zelf niet kan, vaak ook niet aan een ander kan toevertrouwen omdat ze dan niet goed worden uitgevoerd. Daar stoorde ik me aan, dus wilde ik eens onderzoeken waar dat patroon vandaan kwam.

Na een lekker bakje koffie en twee nóg lekkerdere taartjes op kantoor, mocht ik buiten zelf een pony uitkiezen om mee te werken. Dat werd Feliz, de chice sportpony, die altijd overduidelijk weet aan te geen wat er aan de hand is. Ook dit keer was het weer treffend: Feliz maakte inzichtelijk dat ik eigenlijk vaak ook boos op mezelf ben in dit soort situaties (door de pion die symbool voor mij stond eens goed te grazen te nemen met haar tandjes). Ik neem het mezelf kwalijk dat ik blijkbaar geen situatie kan creëren waarin ik op een ander kan vertrouwen – wat eigenlijk vreemd is, het zou logischer zijn om boos te worden op de ander. Dat is immers degene die zijn of haar werk niet goed uitvoert.

Tijdens de sessie hebben we onderzocht waar deze vreemde gedachtenkronkel vandaan komt , en wat er nodig is om op een andere manier naar de situatie te kijken. Uiteindelijk kwamen we tot een aanpak waarmee ik duidelijk kan aangeven wat ik van mensen verwacht, en ook echt mag opeisen waar ik recht op heb. In deze nieuwe positie, met deze frisse kijk op de zaak, voelde ik me sterk, helder en open. Natuurlijk is het nog een stap om het geleerde in de praktijk te brengen, maar doordat ik zoveel inzicht heb gekregen in de vorm én de oorzaak van het patroon, en ook direct een alternatief heb mogen uitproberen, heb ik er alle vertrouwen in dat ik dat ravijn wel over kom. Ik heb de fierljepstok al in mijn hand, dus die sprong komt er ook wel.

Kan mijn paard dat wel? Is hij niet te oud, jong, groot of klein? Is mijn locatie wel geschikt? En hoe kun jij coachen met mijn paard als je hem helemaal niet kent? Zomaar wat vragen die ik krijg als ik met mensen praat over coaching met hun eigen paard. In deze blog lees je mijn antwoorden en ideeën.

Let wel, wat ik hier schrijf is mijn persoonlijke mening. Sommige dingen zijn wetenschappelijk onderlegd, andere zijn gebaseerd op mijn ervaringen tot nu toe. Oh ja, waar ‘paard’ staat mag je natuurlijk ook ‘pony’  lezen, en de ‘hij’ kan ook een ‘zij’ zijn.

  1. Waaraan moet mijn locatie voldoen? Heb ik een bak of roundpen nodig?

Het belangrijkste is dat we op een plek kunnen werken die voor jou én je paard fijn en veilig is. Voor jou betekent dit dat we wat privacy nodig hebben (zie ook vraag 6), voor je paard dat we op een plek werken waar hij zich op zijn gemak voelt. Dit kan een bak of roundpen zijn, als hij daar rustig en ontspannen is, maar het kan zeker ook gewoon in de wei of paddock – soms is dit zelfs fijner, omdat het paard hier vaak het meest ontspannen is. Vraag in dat geval wel toestemming aan de eigenaren van andere paarden die er misschien bij lopen.

  1. Is elk paard geschikt voor coaching?

Ja en nee. Er zijn geen rassen, typen of soorten paarden die dit niet zouden kunnen. Er zijn helaas echter wel paarden die in de omgang met mensen dusdanig beschadigd zijn, dat ze niet meer in staat zijn met vertrouwen te reageren. Het belangrijkste is dat je paard zich op zijn gemak voelt op de stal waar hij staat en zich fijn en ontspannen voelt bij jou, en dan is de sky the limit! Van Shetlander tot Shire, merrie of hengst, kalm of expressief, elk paard pikt signalen op en reageert hierop. Dit doet je paard sowieso heel de dag door – het enige verschil is dat wij daar tijdens een sessie heel goed naar gaan luisteren.

  1. Wat heeft mijn paard nodig om dit te kunnen doen?

De meningen hierover verschillen, maar ik stel de volgende voorwaarden voor ik een paard inzet tijdens coaching:

- Het paard is fysiek stabiel. Dit betekent niet dat je een paard met een snotneusje of lichte mok of rotstraal niet zou kunnen inzetten. Mijn eigen paard heeft artrose in haar spronggewricht, maar vindt het coachen hartstikke leuk. Als je paard echter gisteren een heftige koliekaanval heeft gehad, op drie benen loopt vanwege een dikke hoefzweer, of op boxrust staat met een zware peesblessure, gaan we niet met hem aan de slag.

- Het paard is mentaal en emotioneel stabiel.  Een paard dat getraumatiseerd of angstig is, of zich heeft afgesloten, mag je in mijn ogen niet zomaar belasten met de mentale en emotionele problemen van een mens; die heeft vaak genoeg aan zichzelf en mag eerst zijn eigen proces doorlopen. Is je paard nog heel jong? Neem dan even contact op om door te spreken wat verstandig is.

- De basisomstandigheden waarin je paard gehouden wordt zijn goed. Hieronder versta ik: voldoende buiten, sociaal contact, en ruim ruwvoer.

  1. Is het niet lastig dat jij mijn paard niet kent?

Goeie vraag! Natuurlijk is het voor mij makkelijker om met mijn eigen paard te coachen, dat geef ik eerlijk toe. Maar omdat het tijdens de coaching gaat om het proces tussen jou en het paard, kan dit ook prima met een paard dat ik niet ken. Daarnaast word ik tijdens de sessie bijgestaan door de grootste expert op het gebied van jouw paard: jijzelf. Als ik bepaald gedrag niet snap, of niet kan inschatten of dit normaal is voor jouw paard of juist met jouw proces te maken heeft, kun jij daar vaak wel antwoord op geven. En zo niet, dan puzzelen we samen verder tot we eruit komen. Tot nu toe is dat altijd nog gelukt.

  1. Is coaching belastend voor het paard?

Ook weer een hele goede vraag, en eentje die ik niet zomaar kan beantwoorden. Dit hangt van heel veel factoren af: de aard van de vraag, de omgeving waarin het dier leeft, hoe vaak het paard wordt ingezet, en nog veel meer. Ik houd tijdens de sessie jouw paard goed in de gaten, en zal indien nodig helpen met het bieden van de juiste nazorg. Het helpt je paard enorm als hij achteraf nog lekker even los kan bewegen tussen zijn vrienden. Daarnaast is het verstandig om je paard tijdens de dag van de sessie vrijaf te geven van training.

  1. Of levert het mijn paard juist iets op?

Over het algemeen geldt dat paarden het leuk vinden om te doen, en eigenlijk tijdens een sessie gewoon doen wat ze altijd doen: paard zijn en reageren op wat er om hen heen  gebeurt. Het enige verschil is dat wij nu eindelijk eens gaan luisteren naar wat ze zeggen… Bovendien kan een sessie de band tussen jou en je paard heel erg ten goede komen. Dikke kans dat je je paard nog meer gaat waarderen en je nog meer gaat openstellen voor wat hij je wil zeggen, en dat is op termijn voor hem een hele fijne bijkomstigheid.

  1. Mijn moeder/zus/stalgenoot/stalhouder is wel eens benieuwd wat dat coachen nou eigenlijk inhoudt. Mag hij of zij meekijken?

Dit is aan jou. Realiseer je echter wel dat je mogelijk een emotioneel proces zult doorlopen. Als jij je veilig voelt met iemand aan de kant, is dat wat mij betreft prima – maar houd het beperkt tot mensen die je echt vertrouwt. Als het snot uit je oren komt en je mascara druppelt je decolleté in, zit je niet te wachten op een stalgenootje die even een Facebook live in gaat met die leuke coachingsessie die voor haar neus plaatsvindt.

Hallo! Je bent mijn vraag vergeten!

Oeps, sorry... Ik heb mijn best gedaan enigszins compleet te zijn, maar ik wilde voorkomen dat dit bericht 5000 woorden lang werd. Heb je nog een vraag die ik niet beantwoord heb? Stuur me dan gerust een mailtje of doe me een berichtje op Facebook. Ik beantwoord hem graag.