fbpx

Mijn weg met Destiny is niet altijd makkelijk. Ze is al vanaf veulen bij me – ik koos destijds voor een veulentje in de hoop dat ik die dan direct vanaf het begin op een fijne manier kon opvoeden. Maar ja, zoals zo vaak gebeurt… life got in the way.

Toen ze een paar maanden bij me was kwam ze met haar achterbenen in de omheining van de weide terecht. De behandeling (wondverzorging, verband vervangen, injecties etc) heeft haar een trauma gegeven voor vreemde mensen en vooral voor dierenartsen. Lichamelijk leek ze goed te herstellen, maar toen we begonnen met rijden werd ze kreupel. Ze bleek spat te hebben, dit is artrose in een bepaald deel van het achterbeen – precies waar destijds de draadwond heeft gezeten.

Doordat ze geestelijk én lichamelijk zo’n knauw heeft gehad, heb ik enorm veel moeten leren om een band met haar te kunnen opbouwen. Ik heb flink wat geld, tijd, energie, zweet en tranen geïnvesteerd – bloed niet, maar wel een gebroken bovenarm. Het is een weg met ups en downs.

Soms zijn we echt on top of the world, soms is het weer even heel moeilijk – vooral voor mij. Moeilijk om te accepteren dat wat ik zo graag wil (onbezorgd buitenrijden) voor haar een enorme opgave is. Moeilijk om te accepteren dat we na drie stappen vooruit er weer 2,8 terug moeten doen. Met name rondom rijden hebben we zo onze uitdagingen… daarom neem ik regelmatig les. Zo was vrijdag Nicole bij mij, zij heeft me geholpen weer een stukje verder te ontspannen. Door me wat simpele oefeningen te geven die Destiny duidelijkheid gaven, en mij iets om op te focusen. Het was best spannend, maar het ging goed.

 En gisteren! Gisteren was ik alleen op stal. Er was rust, ontspanning, verbinding. Ik had het zadel even opgedaan, omdat ik aan het trainen ben om daar de negatieve lading vanaf te halen die ontstaan is tijdens mijn ongeluk vorig jaar (voor haar, maar zeker ook voor mij). En ineens stond ik op het opstapkrukje, en stond ze naast me. Zo ontspannen, zo sámen! Ondanks dat ze geen hoofdstel droeg, ben ik toch opgestapt. We hebben vijf minuutjes gereden, en het was MAGISCH. En toen moest ik dus huilen…

 

 

Had ik dit gekund zonder hulp? Vast wel! Ik weet veel van paarden, ik weet hoe je voorzichtig door angsten heen kunt werken, ik ken mezelf… maar mét hulp is het me een stuk sneller gelukt én was het makkelijker, fijner en veiliger. En weet je, dit is net het leven. Natuurlijk kun je dat alleen. Uiteraard kun je zelf je shit opruimen. Lees een zelfhulpboek, drink een fles wijn met een goede vriendin, en dan kom je er echt wel. Je bent immers sterk, intelligent, een doorzetter en kent jezelf.

Maar wat vraagt dat van je? Hoeveel moeite kost het? Hoeveel energie, die je liever in andere dingen zou steken? Hoeveel tijd waarin je je nét niet lekker voelt, waarin je voelt dat er iets mag veranderen maar geen idee hebt hoe of wat? Dat is toch hartstikke zonde? Je hebt maar één leven, tijd is het énige waar je nooit meer van kan kopen of verdienen! En het mooie is dat het zo niet hoeft te zijn.

Echt, het kan anders! Je mag investeren in jezelf, hulp vragen. Geloof me, dan gaat het zoveel makkelijker. Je verwacht toch ook niet van jezelf dat je helemaal alleen leert autorijden, paardrijden, de riolering van je eigen huis aanlegt, je eigen haar knipt… waarom zou je dan wel van jezelf verwachten dat je helemaal alleen leert nee zeggen, plannen en je daaraan houden, omgaan met je zorgen en angsten?

Ik heb het héél lang héél moeilijk gevonden om echt onvoorwaardelijk hulp te kunnen ontvangen. Maar sinds ik dat wel ben gaan toelaten, sinds ik het mezelf écht ben gaan gunnen om geholpen te worden is mijn leven zo veranderd! Ik ben zoveel meer ontspannen, het zit tegenwoordig vaker mee waar het vroeger altijd tegen zat, en mijn contacten met de mensen om me heen zijn oprechter en dieper geworden.

**

Voel je dat jij het ook niet meer alleen wilt doen? Wil je graag iemand naast je hebben staan die je helpt in te zien wat er echt aan de hand is, en wat er mag veranderen zodat jij weer plezier krijgt in je werk, energie overhoudt voor de leuke dingen in het leven, en weer het gevoel hebt dat je de regie over je eigen leven hebt? Destiny en ik helpen je heel graag.

Even heel wat anders….
Loop je ook tegen problemen met je paard aan? Deze boeken hebben mij ongelooflijk veel geholpen:

Connection Training Een fantastisch boek waarin een paardvriendelijke manier van trainen samenkomt met aandacht voor je eigen mindset, ademhaling en ‘internal cues’.
Horsemanship through Life Alle boeken van Mark Rashid zijn de moeite waard, maar dit vind ik de állermooiste. Het zet je echt aan het denken (en voelen!) over je eigen omgang met paarden.