fbpx

De weg naar binnen

‘Ik ben veel bezig met wat anderen nodig hebben,’ vertelde Sonja me. ‘Ik heb vaak het idee dat iedereen wat van me wil, en voel dan ook de verplichting daar wat mee te doen. Vooral als het dingen zijn waar ik eigenlijk niks mee kan, levert dat me veel stress op.’ Ik vroeg haar naar voorbeelden, en ze vertelde over de zieke zoon van een goede vriendin. ‘Ik wil haar dan zo graag helpen, maar weet niet hoe… en dat laat me dan niet los. Ik heb het idee dat ik iets moet doen, maar weet niet wat.’ Naarmate we verder praatten, kwamen we tot de kern van het probleem: ze had vaak het idee dat ze situaties moest veranderen waar zij helemaal geen invloed op kon uitoefenen. De onmacht die ze dan voelde, zorgde voor veel stress.

Ik nodigde haar uit om samen met de paarden eens te onderzoeken waar dit patroon vandaan kwam. Samen stapten we de weide in, en nadat Sonja haar plek had gekozen legde ik de materialen voor de werkvorm klaar. Omdat Sonja veel bezig was met haar omgeving én dit gestuurd werd door een patroon diep in haarzelf, koos ik ervoor om te werken met de logische niveaus van Bateson. Dit is een mooi model, wat verbanden tussen ‘binnen’ en ‘buiten’ zichtbaar maakt. Het is bijzonder effectief om in te zetten bij de paarden, omdat die verbanden én blokkades prachtig zichtbaar maken. In dit model leg ik zes vloerankers neer, die als het ware een paadje ‘naar binnen’ vormen. De eerste vloerankers benoemen dingen aan de oppervlakte (je omgeving en je gedrag), en stap voor stap ga je verder de diepte in, tot je uitkomt bij je missie en je identiteit.

Sonja stapje op het vloeranker voor de omgeving, en begon te vertellen. Een stortvloed aan woorden… over die ene vriendin, maar ook over haar moeder (die steeds wat meer zorg nodig had), haar broer (die zo ver weg woonde), en haar collega’s (die ook zo allemaal hun problemen hadden). De grote lijn was duidelijk: het waren allemaal situaties waar zij niks aan kón doen, maar ze wílde het zo graag… Terwijl ze het vertelde, kwam één van de paarden aangelopen. De mooie bruine merrie observeerde alles eens, en parkeerde zich toen pontificaal tussen twee van de vloerankers in. Hierdoor werd Sonja letterlijk afgesloten van haar eigen kern, van haar diepere innerlijk.

Samen ontrafelden we het patroon. We onderzochten de overtuigingen die eronder lagen (‘maar je móet toch helpen als iemand je nodig heeft?’), en kwamen aan bij ‘de blokkade’ die daar zo mooi gesymboliseerd werd door het paard. De merrie stond dwars tussen ‘overtuigingen’ en ‘identiteit’ in, en samen onderzochten we de betekenis hiervan. ‘Wacht eens,’ zei Sonja ineens. ‘Ik snap de boodschap! Ik wil van bepaald gedrag af, maar eigenlijk past dat juist bij wie ik ben. Ik bén nu eenmaal zorgzaam en sociaal. Ik bén een behulpzaam mens! En dat zie ik nu als last, maar is eigenlijk juist iets heel moois.’

 De bruine merrie ademde eens diep, tikte met haar neus het vloeranker voor ‘identiteit’ aan, en draaide een kwartslag. Ineens lag voor Sonja het pad naar haar identiteit en missie open – en niet alleen dat, maar de merrie stond náást haar. Als een soort steun en bescherming. Zichtbaar ontroerd stapte Sonja door naar het volgende niveau. In de rest van de sessie onderzochten we hoe zij deze prachtige kwaliteiten, deze dingen die zó bij haar horen, kon gaan inzetten op een functionele manier. Zodat ze nog steeds zorgzaam, sociaal en behulpzaam kon zijn – maar niet meer ten koste van zichzelf.

Jouw weg vinden?

Wil je ook ervaren wat de paarden jou te vertellen hebben? Ze laten je graag zien hoe mooi en bijzonder je bent, en welke kwaliteiten je al in je hebt waar je je eigenlijk nooit van bewust was. Ze maken zichtbaar wat tot nu toe nog niet gezien werd, en door dit te erkennen komt er ruimte voor verandering.

Disclaimer: Sonja heet niet echt Sonja, en ivm de privacy is deze blog een ‘samensmelting’ van een aantal sessies. Alles wat is beschreven, is wel gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Meer lezen over het werken met paarden? Deze boeken zijn aanraders:

Ruiter Tussen Twee Werelden (Linda Kohanov)
Hoop – vanuit het Hart van het Paard (Kathy Pike)