Spring naar inhoud

Paardenwelzijn in de spotlight

'Juist deze dieren, die dag in dag uit klaar staan om zoveel mensen te plezieren, die zouden een pensioen verdienen. Zodat ze nog een paar jaar gewoon lekker paard mogen zijn, gewoon zoals het hoort, contact met soortgenoten, in de kudde op de wei, iets wat voor de meeste manegepaarden niet is weggelegd.' Carola Poot is de initiatiefnemer en drijvende kracht achter het Manegepaardenpensioenfonds. Al vijftien jaar zet zij zich dag in, dag uit keihard in om zoveel mogelijk oude paarden een prachtig pensioen te bieden.

Hoe het begon

Carola vertelt dat ze niet echt is opgegroeid met paarden: ‘Paardrijden was in mijn jeugd nooit zo’n ding, omdat ik op schoolkamp een keer op een paard werd gezet die alle kanten op liep, behalve de kant die ik op moest. Toen ik het later nog eens probeerde bij een vriendinnetje thuis viel ik er in no time af…’. Ondanks deze jeugdtrauma’s was ze toch enthousiast toen haar toenmalige vriend als verrassing een paardrijles voor haar had geregeld. Enthousiast schrijft ze: ‘Na die les was ik verkocht!’.

Na die ene les volgde al snel de volgende, eens per week werd al snel meerdere keren, en ineens was Carola een paardenmeisje… tot het volgende trauma. Haar lievelingspaard, Joost, werd afgedankt door de manege waar ze op dat moment reed. ‘Joost was een zevenjarige ruin. Toen hij steeds vaker kreupel was, werd ik op een ander paard gezet – maar ik bleef Joost trouw poetsen voor mijn les, en na de les kreeg ook hij steevast wat lekkers. Na een aantal maanden stond Joost niet in zijn vertrouwde stal en werd me verteld dat hij op de wei stond omdat dat beter voor hem was. Ik was zo blij voor hem, zo kon hij toch lekker bewegen en buiten zijn, en ik legde iets lekkers in zijn voerbak voor als hij dan s’avonds binnen zou komen. Tot een van de stalmedewerkers me vroeg waarom ik dat elke keer deed, want ze moesten het elke keer opruimen…’ Carola vertelde dat het juist voor Joost was, maar kreeg een ontluisterende reactie: Joost was al weken geleden naar de slacht gebracht, omdat hij vanwege zijn artrose niet meer kon worden ingezet.

Voor Joost was het te laat, maar dit was wel het moment waarop het idee voor het Manegepaardenpensioenfonds werd geboren. Carola: ‘Ik realiseerde me dat dit dus met bijna elk manegepaard gebeurt wat het werk niet meer aankan. Dit was voor mij onacceptabel! Juist deze dieren, die dag in dag uit klaar staan om zoveel mensen te plezieren, die zouden een pensioen verdienen. Zodat ze nog een paar jaar gewoon lekker paard mogen zijn, gewoon zoals het hoort, contact met soortgenoten, in de kudde op de wei, iets wat voor de meeste manegepaarden niet is weggelegd.’

Een fijne oude dag

Voor Carola waren er op dat moment twee opties: helemaal stoppen met rijden en haar kop in het zand steken, of een eigen paard kopen en zich daarnaast voor manegepaarden gaan inzetten. Vanaf dat moment werkt zij keihard om zoveel mogelijk manegepaarden een fijne oude dag te gunnen. Carola omschrijft zichzelf als een doorzetter, en dat is maar goed ook. ‘In het begin hebben veel mensen gezegd dat ik niet wijs was om me in te zetten voor oude manegepaarden. Dit heeft me echter niet tegengehouden om deze stichting op te zetten.’ En met succes, want afgelopen jaar vierde het Manegepaardenpensioenfonds het 15-jarig jubileum.

Het runnen van de stichting is niet altijd makkelijk. Met name het steeds weer afscheid moeten nemen van de paarden is heftig, vertelt Carola. ‘Ik dacht dat afscheid nemen in de loop der jaren wel makkelijker zou worden, maar het tegenovergestelde blijkt waar. Na ieder afscheid zit ik weer een paar dagen met rode ogen op mijn werk. De paarden die bij ons komen, staan meestal wel een aantal jaar en worden onze vrienden.’ Daarnaast zijn er natuurlijk de zorgen over de financiën. De manege waar het paard vandaan komt moet zorgen voor een vaste groep donateurs als een paard met pensioen komt bij de stichting, maar er zijn altijd mensen die er na een tijdje mee stoppen. ‘We krijgen daarvoor allerlei redenen te horen,’ vertelt Carola, ‘maar wij kunnen natuurlijk niet tegen de staleigenaar zeggen, sorry, deze maand betalen we even niet. Of tegen de paarden, sorry jongen, deze maand even wat minder voer want er hebben wat donateurs afgezegd.’

De stichting heeft een aantal manieren om extra inkomsten binnen te brengen. De bekendste hiervan is de Huijbergsepaarden3daagse, een jaarlijks terugkerend evenement wat langzaamaan een begrip is geworden bij ruiters in de regio. Gedurende drie dagen rijden tientallen combinaties prachtige ritten, kunnen bezoekers genieten van prachtige shows, en worden er spullen verkocht. Dit alles om de spaarpot van de oudjes gevuld te houden. Carola heeft er veel werk aan. ‘Al met al ben ik per week wel 60-80 uur aan het werk, dat doe ik met liefde. Maar het maakt het wel moeilijk als mensen die 2,50 of 5,- of 10,- per maand niet meer willen betalen – zeker als ik dan vervolgens op Facebook zie dat ze weer een nieuwe telefoon hebben gekocht of genieten van een verre vakantie. Maar goed, de paarden te zien genieten maakt zo enorm veel goed! Daar doen we het tenslotte allemaal voor.’


En genieten doen ze, zoals duidelijk te zien is op de mooie foto’s die Carola me stuurde. Manegepaarden hebben vaak een zwaar leven, zowel fysiek als mentaal. Ze staan veel op stal, dragen ruiters die nog geen kaas hebben gegeten van gebalanceerd zitten, en budget voor een regelmatige fysio-behandeling of zadelcheck is er helaas vaak niet. ‘Door dit zware werk sluiten veel paarden zich helemaal af voor de buitenwereld om te overleven’ vertelt Carola. ‘Het allerleukste is om deze paarden te zien opbloeien en zich ontwikkelen. De paarden bij de stichting helpen elkaar om weer paard te kunnen zijn.

Allemaal uniek

Ik vraag Carola of er paarden waren die extra bijzonder waren, die er voor haar echt uitsprongen. Een moeilijke vraag, vindt ze. ‘Eigenlijk zijn ze allemaal bijzonder op hun eigen manier. Met sommigen heb je nu eenmaal een grotere klik dan met anderen, maar dat maakt ze niet leuker of minder leuk. Ze hebben allemaal hun verhaal, en enorm veel betekenis voor veel mensen die fantastische herinneringen hebben gemaakt met juist dat paard of die pony. Speciale momenten heb ik wel, bijvoorbeeld toen Hannelore bij ons kwam. Op de manege was zij jarenlang dikke maatjes met Diana, die al een aantal jaar bij ons stond. Toen Hannelore ook met pensioen mocht was Diana de eerste die dat doorhad. Hannelore kwam aan bij de wei, en Diana kwam in rengalop naar de draad, het gehinnik van deze twee dames bezorgde veel mensen die erbij waren kippenvel en zelfs tranen. Zo'n emotioneel moment als 2 paarden elkaar na jaren weer terug zien! Zo ook bij het afscheid nemen, Cappucino bijvoorbeeld hinnikte nog een keer heel hard naar zijn kudde toen hij werd ingeslapen. Op zulke momenten breek je...’

Meehelpen?

Carola doet elke dag weer haar best om de wereld een beetje mooier te maken. Ze kan daarbij alle hulp gebruiken. Wil jij iets betekenen voor Hannelore, Diana, en al die andere bijzondere paarden? Dan zijn er een aantal dingen die je kan doen:

  • Lever een financiële bijdrage. Voor een klein bedrag per maand kun je al meehelpen om de vaste kosten te dragen voor één van de paarden. Als je niet weet of je maandelijks wat kunt missen, geeft dan eenmalig een bedrag. Alle beetjes helpen!
  • Doe op 27, 28 en 29 september mee aan de Huijbergsepaarden3daagse. Niet alleen heb je dan zelf veel plezier, maar met jouw inschrijving steun je het Manegepaardenpensioenfonds.
  • Help mee! Word vrijwilliger op de Huijbergsepaarden3daagse. Elk jaar zijn er veel mensen nodig om het evenement tot een succes te maken. Kijk hier voor meer informatie.
  • Op zoek naar vervoer voor je paard? Voor een schappelijk prijsje huur je de paardentrailer van de stichting. Hiermee lever je een financiële bijdrage én rijd je reclame voor de stichting. Doen dus!
  • Bezoek de Facebookshop, doe een aankoop, en voorzie de oudjes van een extra zakcentje.