fbpx Spring naar inhoud

Zelfzorg is géén gezeik

De afgelopen dagen zie ik regelmatig een column over zelfzorg voorbij komen. Eentje waarin uitgelegd wordt dat zelfzorg niet mogelijk is als je het zwaar hebt. Dat het dan een extra taak is, en dat mensen om je heen dit zouden moeten overnemen.

Voor jezelf zorgen is volgens mij geen extra taak. Juist niet. Het is even afstand nemen van de hectiek van alle dag, een moment voor jezelf nemen om echt tot rust te komen. Eventjes ontspannen. Dat hoeft echt niet persé een dag naar de sauna te zijn (daar heeft nou eenmaal niet iedereen het geld en de tijd voor) en al helemaal geen vakantie op Bali. Het kan ook gewoon dat moment zijn dat je even op de pauzeknop duwt. Die kop thee die je rustig opdrinkt, de vijf minuten dat je even met gesloten ogen bewust ademhaalt. Dat lost al je problemen niet op, maar biedt wel een klein beetje verlichting.

Het lastige van verwachten dat anderen voor jou gaan zorgen, is dat je de 'extra taak' dan bij hen neerlegt. De schrijfster van de column had behoefte aan iemand die voor haar boodschappen ging halen, of een maaltijd voor haar kookte. Dat snap ik, daar hebben we volgens mij allemaal wel behoefte aan als we in een rottige periode zitten. Maar je vrienden hebben hier waarschijnlijk ook gewoon geen tijd en ruimte voor - wanneer ben jij zelf spontaan bij iemand de badkamer gaan poetsen omdat je zag dat zij het zwaar had? Ik geef eerlijk toe dat ik dat nog nooit gedaan heb... 😉

Het grootste probleem met deze verwachting voor je vrienden is dat je iets bij hen neerlegt wat van jou is. Het grootste probleem voor jezelf, is dat je teleurgesteld gaat worden als je dit verwacht. Want het gaat gewoon niet gebeuren (in elk geval niet structureel). En dat levert frustratie en verdriet op, dus met deze verwachting belast je niet alleen je vrienden maar vooral ook jezelf.

Wat kan je dan wel doen als het allemaal teveel wordt? Er is geen magische oplossing die zorgt dat alles ineens beter wordt, maar je kan wel kleine dingen doen die je een heel klein beetje verlichting geven. Praat met iemand die echt kan luisteren (adviezen hoef je op zo'n moment vaak niet), en creëer kleine momentjes van rust in je dag. Dit kan je bijvoorbeeld doen door in een dankbaarheidsdagboek te schrijven, vijf minuutjes te mediteren, mee te zingen met je lievelingsnummer, even bewust je kat of hond te aaien, of een half uurtje de natuur in te gaan. Voel waar jij behoefte aan hebt.

En misschien wel het allerbelangrijkste: realiseer je dat elk leven dit soort periodes kent, en dat ze voorbij gaan. Als dat niet gebeurt, zoek dan hulp - als je het al jaren te druk hebt, zoek dan iemand die je kan helpen orde in die chaos te scheppen. Als je je maandenlang verdrietig voelt, zoek dan een professional die je kan helpen hiermee om te gaan en er doorheen te groeien. Je hoeft niet alles alleen te doen, echt niet - maar je eraan ergeren dat je netwerk je niet spontaan komt redden is niet de oplossing. Als dat wel gebeurt is het mooi meegenomen, maar erop rekenen is niet verstandig. Uiteindelijk is het jóuw leven en zul jij een manier moeten vinden om ermee om te gaan. Hoe moeilijk dat soms ook is - de enige die écht dingen kan veranderen ben je meestal zelf.